Zwevert.

 

“Rattenbek al gespot?” Mijn app overstroomd binnen enkele seconden,  en mijn trouwe mobiel trilt bijna van de tafel af. Het is dat het trillen van zo’n geval flink wat herrie maakt, anders zat ik nog steeds aan mijn gitaar vast geplakt. Ik hang mijn zwarte engel weer terug aan de muur, en open whatsapp.


Tientallen opmerkingen,  allemaal over Meneer Rattenbek. “Cassil,  wat heb je ooit in hem gezien?!!!” Sinds kort is hij ineens weer op de horizon, op een verrot vlotje. Zo een die hem bijna laat zinken, tussen de haaien naar de bodem van de oceaan. Hij schreeuwt om hulp, om moord en brand. Het enige wat ik hem kan geven is the finger. Met zijn zwerverbaard en platte accent, droogt zelfs de goedkoopste temeier nog sneller op dan de Sahara.

Na een paar zinnen van vriendinnen in de groepsapp, gooi ik mijn mobiel op mijn bed. Hij stuitert iets, en ik zie allerlei gekleurde lampjes. Tuurlijk, je zal het zien en beleven dat het helemaal uit de klauwen loopt. Een paar single dames in een onschuldige groepsapp? Niets onschuldigs aan.

Mijn maag maakt geluid, het lijkt alsof ik al jaren geen vast voedsel heb gehad. Het lijkt op een vulkaan die op uitbarsten staat, de wereld vergaat. Met mijn mobiel in mijn hand, op weg maar de supermarkt. Eten. Ik loop de supermarkt in, pak een winkelmandje en loop richting het pad des Onheils. Chocolade, chips, te veel keus. Het engeltje op mijn schouder verteld mij dat fruit misschien een beter idee is, zeker zo vlak na de feestdagen. Nou, oke. Omdat het dan maar moet. Ik loop terug en even lijkt het alsof de Duivel er mee speelde. Daar stond hij dan, De Rattenbek.

Hij zwaait en mijn honger verdwijnt. Als sneeuw voor de zon, en mijn ogen rollen. Stiekem, hang ik graag de puber uit. Binnen enkele seconden staat Meneer Rattenbek voor mij, met de beste wensen alvast. “Niet te veel drinken, en wel zuinig zijn op die tien vingers van je!” Ik schudt mijn hoofd, vertel de Rattenbek dat ik niet drink. Voor de driehonderenzesenveertigste keer. Minimaal.

Zijn blik staat op onbegrip, mijn gedachten is al bij de kassa. Snel vliegen de mango’s mijn mandje in, de druiven willen niet achter blijven en ook de kiwi’s schreeuwen voor een redding. Omdat ik geen fruitnazi ben, red ik ze. Van de ondergang, ver weg bij de rattenbek.

“Pas je wel op, met vuurwerk enzo! Bedoel, wel zuinig zijn met die vingers van je!” Mijn lontje hebben ze vast gestolen. De straatschoffies hadden lont nodig en besloten dat een zevenentwintig jarige dame zich vast wel kon gedragen zonder lontje.
Grote illusie natuurlijk, ik kan niet rustig blijven. Het werkt bij mij niet zo. Binnen enkele tellen sta ik voor hem, en fluister ik zacht. “Maar, Ratje… ik heb maar een vinger nodig als ik jou zie…” Vol vraag kijkt hij mij aan. Zijn ogen zijn doorlopen en ik zie de leugens van oor tot oor zweven. Het is leeg daarbinnen, maar ook zo vol. Vol van zichzelf, vol van leugens. Vol met gebakken lucht.
Terwijl ik hem uitleg dat ik het ga laten zien, doe ik een paar stappen naar achter. Zonder bril, is hij net een mol. Blind. “Kun je mij nu nog zien?”, vraag ik met mijn kleine, zachte, piepstem. Hij knikt en ik zet mijn winkelmandje neer. Stroop mijn mouwen op, en geef hem. De uitleg. De middelvinger.

Terwijl ik weg loop, hoor ik hem mopperen. En dat voor iemand, die mij een paar minuten geleden het allerbeste nog wenste. Het bewijs dat mensen in sommige gevallen slechts wensen voor de netheid. Misschien ook wel het bewijs, dat ik mijn opvoeding niet altijd gebruik. (Sorry mam, je hebt je best gedaan.)

De beste wensen, voor iedereen? Doe eens normaal, we leven niet in een zwevende maatschappij. De love for all-blik op het leven is niets voor mij. Ik wens degene die ik het gun, het beste. Net als de jaren daarvoor, boeit het mij weinig. Zolang mijn middelvingers de jaarwisseling overleven, is het leven zo slecht nog niet.

Stiekem denk ik, dat veel mensen het zeggen uit de norm van beleefd zijn. De aandacht, die ze terug krijgen en het gevoel van geliefd worden. Misschien, bang om jezelf eens een fijn jaar toe te wensen? Fuck die tientallen ongemeende fijne jaarwisseling-preken die ons om de oren vliegen.

Bron afbeelding.

6 comments on “Zwevert.

  1. Zo’n groeps-app.. ooit even in gezeten maar ben er vlug weer uit gegaan. Wat een geneuzel kwam er voorbij. Nee, dan speel ik liever gitaar.
    Goed 2015!

    1. Jij ook John! Zit meestal in meerdere groepsapps, en ben blij dat ik sinds kort heb ontdekt dat je die meldingen ook voor een periode kan mute-en. Scheelt weer een aardbeving op de tafel, haha.

  2. Ik kan me bij de reactie van John aansluiten, de groepsapp is niet mijn ding. Al die meningen, foto’s, geintjes. Het leidt af van dingen die er toe doen. Elkaar in het echt zien bijvoorbeeld.

Geef een reactie