Zilte zee

Met alle tranen die ik heb gelaten, heb ik een zilte zee gecreëerd. Een waarin ik heb leren zwemmen. Met zwembandjes van emoties, dobber ik in de zee. De zon schijnt. Wolken trekken door de lucht.

Met alle tranen die ik heb gelaten, kan ik schepen laten varen. Wanneer de golven deinen en zacht tegen de kade slaan, zullen omstanders genieten. Van de pracht en praal. De rust zal ze naar mij toetrekken. Verleiding schreeuwt hun naam.
Met alle tranen die ik heb gelaten, is de rust verdwenen. Gedachten voeren oorlog. In mijn hoofd, achter mijn ogen. Ik zie hoe de golven rijzen, uit het niets naar beneden vallen en grijpen naar de rust. Stilte is de vijand. Het midden van de storm. Maar als er een midden is, is er ook een einde.
Met alle tranen die ik heb gelaten, kan ik de wereld doen vergaan. Waar golven groeien, terugtrekken en verzamelen, slaan zij uiteindelijk het land kapot. Geen basis. Geen veiligheid. Slecht het gevoel dat het einde ons allemaal overspoeld.

4 comments on “Zilte zee

  1. Niet verdoofbaar

    er bestaan helaas geen woorden die troost geven
    wanneer van een leven
    het slot wordt geschreven
    niets kan de pijn verzachten, zelfs niet heel even

    Ik wens jou heel veel sterkte in deze enorm pijnlijke momenten, Cassilda!
    Lenjef

    1. Dankjewel lieve Lenjef, het is gelukkig geen hopeloze strijd. Mijn moeder wordt dinsdag geopereerd en het ziekenhuis verwacht hier goede resultaten van. Alleen maakt dat sommige momenten niet minder eng of zwaar. We komen er wel! Dankjewel!

Geef een reactie