Zieke stiefmoeder

De wekker gaat. Ik heb mij wel eens beter gevoeld dan nu. Het geluid van de wekker gaat door merg en been. Met een mep valt de wekker stil en in sluimerstand. Wie weet voel ik mij over tien minuten wel beter. Stralend. Goed genoeg voor een nieuwe dag. Of in ieder geval maar iets beter dan de afgelopen nacht.

De hel breekt opnieuw los, de wekker schreeuwt om aandacht. Ik zet het klereding uit, hoor allerlei gestommel beneden en app het vriendje of de monteur om dit tijdstip er al is. Oké, ik verwoord het iets minder vriendelijk, maar sommige dingen plaats je gewoon niet in een log.
Het vriendje appt terug dat hij de stommelaar was, en dat ik hem waarschijnlijk heb horen vertrekken. Of een buur. Misschien de enge buurman. Of de gekke buurvrouw. Alles is mogelijk, maar van de monteur heeft hij niets gehoord.
Ik zucht, zoek mijn spullen bij elkaar en waggel als een dronken pinguïn zonder bril naar beneden. Mijn hoofd explodeert bijna uit elkaar en ik voel dat mijn maag ook graag aandacht wil. Ze rommelt, ze kneedt en ze beveelt mij heel snel een toilet op te zoeken. Het licht gaat aan en voordat ik het weet omarmen ze elkaar. Mijn maaginhoud en het water in de toiletpot. Dit is niet de beste manier om wakker te worden. Dit is de slechtste manier om wakker te worden op een werkdag. Ach, met de nacht van vannacht was deze voortzetting te verwachten. Een bijwerking van de pil? Een hoogst onwelkom bijverschijnsel van hoofdpijn die je alleen in de diepste grotten van de hel zal terugvinden? Of gewoon en simpelweg pech hebben.

Na een kwartier wikken en wegen neem ik het besluit. Een van de vervelendste beslissingen die je kan maken op een werkdag. Jezelf ziek melden. Ik wil dat niet. Ik was juist zo trots dat ik heel 2017 door was gekomen zonder een ziekmelding.
Ik bel. Vertel wat er is, zelfs terwijl ik weet dat mijn werkgever helemaal niet mag vragen wat er is. Ziek is volgens de wet namelijk gewoon ziek, en daar hoef je geen toelichting aan te geven. Toch vertel ik mijn toilet-avonturen aan de telefoon, aangezien ik vind dat ze best mogen weten wat er is. Iedereen is namelijk wel eens ziek. Alleen wens ik keer op keer dat ik niet ben zoals iedereen. Laat mij maar werken. Gezond zijn. Niet de neiging hebben om mijn schedel te laten tapdansen op de salontafel.

Alles is donker, en ik ruik niets vreemds. Gelukkig maar, want sterke geuren en hoofdpijn gaan samen als olie en vuur. Ik val langzaam in slaap. Droom van een bloemenveld.
De deur opent. Ik word wakker en zie daar mijn bonusheld staan. Net veertien jaar. Mijn vriendje is zijn vader, dat maakt van mij dus een stiefmoeder. Een hele boze stiefmoeder. Zo een uit de sprookjes. Alleen ben ik veel te lief, veel te geduldig en zo consequent als een chocoladeletter in de handen van een vrouw met PMS. Ja, ik ben, al zeg ik het zelf, best een lieve bonusmoeder. Dat klinkt beter dan stiefmoeder.
De bonusheld staat daar. Kijkt. Ziet een hoopje dekens en een hoopje mens op de bank liggen. “Oh… sorry…” Hij denkt waarschijnlijk dat ik van hem wakker schrok. “Niets aan de hand!” Ik probeer zo vrolijk mogelijk te doen, en opgewekt te reageren. Stiekem wil ik mijn hersens er via mijn oren uithalen om ze te ordenen en terug te stoppen. Schijnt niet te kunnen.

Maar weet je wat ook niet schijnt te kunnen? Stiefmoeders die ziek zijn. Moeders die ziek zijn. Vaders die ziek zijn. Ouders die ziek zijn. Dat gaat niet. Want kinderen moeten kind zijn.
Dus, daar zit je dan. Op de bank. Als een zombie. En in gedachten hoor ik mijn moeder zeggen; “Ja, ziek zijn is shit. Maar ik heb hier geen tijd voor. Ik ben moeder.”

Shit hè. Ik heb hier toch helemaal geen tijd voor.
___________________________

Daar is het dan. Mijn eerste ‘stiefmoeder’ verhaal. Ik heb lang getwijfeld of ik zoiets wel kon maken. Het schrijven is geen probleem, maar er ligt toch een soort van onzichtbare drempel. Het vriendje heeft de verhalenreeks ook nog minimaal gevuld en ook daar ligt die drempel. Wat gek is, aangezien mijn verhalen al jaren vol staan met crushes, hartzeer, ervaringen, en mopperende columns. Dus waarom ook niet gewoon dit deel van mijn leven?

5 comments on “Zieke stiefmoeder

  1. Zo is het wel, dat je niet ziek kunt zijn ook al ben je het wel als je eenmaal moeder bent. Maar dat ben jij niet, dus mag jij als een hoopje op de bank liggen.

    Ik snap je grens, voor jou, ik zeg, dit is heel mooi neer gezet en het is ook een deel van jou! Onderdeel en zeer belangrijk. Je kunt mij altijd als voorbeeld nemen hoe ik over mijn familie schrijf, discreet, toch… zoals ze zijn op bepaalde momenten 😉

    X

  2. Ik heb zulke lieverdjes als ik eens ziek ben. Shirel wilde zelfs alleen naar school fietsen en Yaron naar school brengen. Echt niet was mijn reactie, veel te gevaarlijk. Ziek zijn als ouder is niet makkelijk inderdaad.

    Love As Always
    Di Mario

  3. Een moederhart

    de bezorgdheid van een moeder geeft kleur aan de dag
    meer dan alle regenbogen
    naar waar de blikken worden gezogen
    al is het niet door haar dat een kind het levenslicht zag

    ontelbare vogels brengen elk jaar de jongen van een koekoek groot
    voeden zonder klagen
    de altijd hongerige magen
    dat het niet hun vlees en bloed is verandert niets aan de voedselnood

    liefde is en zal eeuwig en langer een werkwoord blijven
    wie dit niet ziet is blind
    want een kind is een kind
    een bonusmoeder een moeder, de bron van dit schrijven

    Lenjef 😉

Geef een reactie