Wakker

De wijzers slaan zich door de tijd. Ze vechten en winnen. Tik voor tik, slag voor slag. Een ronde gewonnen, een stap dichterbij het einde. Het einde van de minuut, het uur of de dag. Overal komt een einde aan, zelfs zonder enige afsluiting. Alles gaat over. En soms, met een beetje geluk, komt het weer op.

Klanken laten de woorden vloeien. Samen vormen ze de zinnen van zijn verhaal en vreemd genoeg is dit alles wat ik hoor. Om kwart voor vier, wanneer ik naar mijn plafond lig te staren. De slagen van de wijzers brengen rust. Houden mij in de realiteit. De realiteit die wij ’s nachts vinden, enkel dan zijn onze gedachten zo op zichzelf. Zonder de woorden of mening van een ander.

Het was gisteren internationale vrouwendag. Iedereen sprak er vol lof over en benadrukte het nood van de gelijke rechten. Zielige meisjes die het allemaal zo zwaar hebben. Oude dames die het vroeger heel zwaar hadden. Maar niemand, niemand dacht aan mij. Hoe zwaar ik het had. Luisteren naar bullshit. Opgedrongen normen, die ons stiekem alleen maar afleiden.

Alles heeft tegenwoordig maar een dag nodig. We willen allemaal als gelijke gezien worden, maar schreeuwen om een speciale dag. Een voor enkel onszelf. Voor jou, niet voor een ander. Speciaal gevonden worden, in een wereld waarin niets uniek is. Waarin wij niet uniek zijn. Hetzelfde, als die ander. Maar dan net anders. Op zo’n level, waarin anders zijn gewoon is.

Gelijke rechten ontstaan door strijd. Door het opstaan en blijven vechten. Voor de erkenning, het recht op de keuzes die wij willen maken. Gelijke rechten ontstaan niet door een groep over de top feministische karnemelkkutjes, die graag een feestdag willen. Aandacht voor al het zware werk dat ze doen, om maar een beetje wereld te creëren voor de vrouw.

We hebben geen wereld nodig, speciaal ontworpen voor de vrouw. Klootzakken, we hebben een wereld nodig waarin wij met z’n alle de mens kunnen uithangen die wij zijn. En daarin heeft niemand een speciale dag nodig. Want we zijn met z’n alle behoorlijk gewoon.

Het geluid van de secondewijzer trekt mij we terug naar de dag van vandaag. De meeste van ons liggen op dit moment nog in dromenland. Zijn de dag van gister al weer kwijt en laten zich straks weer leiden door de boodschappen van vandaag. Het nieuws. De oordelen van een ander en hun zogenaamde eigen mening. De mening die wij dragen, door de indrukken die wij binnen krijgen. Hoe objectief kunnen wij zijn wanneer wij niet eens zelf denken. Bah.

Bron afbeelding.

19 comments on “Wakker

  1. Toevallig heb ik gisteren wel aan je gedacht. Ik heb namelijk gekeken of je nog gereageerd had. Dus…. 😉 Ik heb geen speciale dag nodig. Ik voel me elke dag al speciaal.

    Love As Always
    Di Mario

    1. En dat had ik! Ik heb mn cookies en al die andere dingen waar ik zo geen verstand van heb gecleant (ofzo) en toen lukte het wel. Gelukkig maar, want ik reageer graag bij je 🙂

  2. Het komt nog zover dat er een dag komt van: “de dag dat er geen speciale dag is voor een onzinnig iets op dat het zo gehyped is.”
    Ach ja…het is maar wat je er mee doet… ik doe meestal het vergeten en genieten van de dag zoals die hoort te zijn.

  3. Ik vond de oscarspeech van Patricia Arquette daar een mooi voorbeeld van: er is voor allerlei gelijke rechten in Amerika al gestreden. Maar gelijke betaling van vrouwen ten opzichte van mannen, dat is nog steeds niet geregeld. En daarmee maakte zij een heel terecht punt.

  4. Al die dagen. Ze komen me mijn buik uit. Wat je zegt, iedereen denkt uniek te zijn. Speciaal. Maar we zijn allemaal gelijk. Het is deze tijd. Iedereen wil ook beroemd zijn. Maar met het hoofd boven het maaiveld uitsteken durft bijna niemand.
    Ik doe niet mee met al die dagen. Ook niet met Pasen en kerst en al die freaking fuck dagen waar mensen allemaal speciaal behandelt willen worden. Bah. Je hebt gelijk. Bedankt voor dit schrijven. Nu weet ik dat ik niet uniek ben en alleen sta in dit gebeuren.
    De John Redstar dag kan dus nu officieel de prullenbak in 😀

    1. Niet uniek, in de strijd tegen het zogenaamde unieke. Nou, mijn dag kan niet meer stuk. 😛 Echt willen werken voor iets, om op te vallen zie je tegenwoordig niet veel meer. Het gaat, tot zo ver het moet. Zo hoorde ik vorige week een studente (echt serieus dit); “Ja ik blaak van het doorzettingsvermogen en ben een echte streber.” Waarop er in datzelfde freaking gesprek nog geen kwartier later gezegd werd door mvr Strebertje “Ach, als ik vijftig punten haal ben ik net over. Net is goed genoeg.” Ik dacht even dat ik water zag branden.

  5. Ik vind ons wel allemaal uniek,., 🙂 En al die dagen vind ik ook prima als ze er dan ook feestdagen van maken waar we vrij voor krijgen ist helemaal perfect 😉

  6. Zoals het voor mij elke dag sinterklaas is en sint juttemis en vijfde pinksterdag, is het voor mij ook elke dag vrouwendag. En mensendag. Dit (vrouwen)dag-gedoe heeft inderdaad geen fluit te maken met het gelijkstellen van alle mensen aan elkaar, of ze nu zwart zijn of rood of groen of wit of man of vrouw of homo, hetero, bi, bijgelovig, moslim, jood of eskimo of in wat voor hokje ‘men’ je ook maar gestopt heeft. Elk mens wil net als jij en ik respect en aandacht en bevestiging dat ze er mogen zijn.

Geef een reactie