Vol zonde

Zonder enige aarzeling trek ik zijn stoel onder hem vandaan. Hij maakt een doodsmak met zijn hoofd tegen de net gelegde stoeptegels. Geen vrees, dat wat daar boven zit.. werkt al jaren niet meer.

“Eigenlijk zou ik je in je bakkes moeten spugen.”

Vol verbazing klautert hij weer op. Wrijft over zijn schedel en voelt het bloed langzaam langs zijn handen lopen. Het bloed kruipt daar waar het niet gaan kan. Zo over zijn witte patserige anabolen tanktop. De druppels vallen op zijn ongestrikte schoenen. Vormen patronen die niet te plaatsen zijn. Een kopie van zijn gedrag. Met welke blik dan ook, niet thuis te brengen.

Het liefste zou ik de veters die hij toch niet kan strikken, om zijn nek binden. Trekken tot het koord knapt. Hopend dat hij daar dan ligt. Hoe het bloed uit zijn oren kruipt, langs zijn wangen op het zomerse terrastafeltje valt. Uit een spat, zoals de realiteit nu doet.

“Ben je kwaad dan mop?”

Ben je kwaad, vraagt hij dan. De wolf in schaapskostuum speelt de onschuld. Doet alsof hij dom is en geeft de blaam aan zijn verleden. De witte neuzen, of bloed wat stiekem toch echt uit het mannen elixer vol alcohol bestond. Nee hoor, ik ben niet kwaad. Bedoel, morgen herinner jij je hier toch geen kloot meer van.

Het probleem is meneer DrunkJunk, dat ik het me wel heel goed herinner. De tegeltjes die net weer strak lagen, het zonnetje op de terrastafeltjes, de veters die er maar wat bij zweefden en het gemak waarmee alles ging. Niets was vreemd.

De gesprekken die echt nergens over gingen en stiekem ook nooit hebben gedaan. Verschrikkelijk. Was dat al geen waarschuwingssignaal?

Natuurlijk zal ik de DrunkJunk nooit een tik verkopen. Ik kan slechts een beetje met woorden spuwen, om duidelijk te maken hoe kwaad ik niet ben.
Hoe gewoon alles gegaan is. Alsof het normaal is. De way waarop dingen verlopen, in een wereld waar fabels en spookjes normaal zijn. Alledaagse kost voor een junk. Want wees eens eerlijk, is dat niet wat je bent?

“Het is zoals het is.”

De woorden van de DrunkJunk snijden. Laten zien hoe hij tegenover het leven staat en hoe anders ik ben. Waarom verwacht ik verandering, van iemand die zijn eigen leven niet op track kan krijgen? Waarom blijf ik hopen op een wonder, als de DrunkJunk enkel kan zwemmen in de vuurzee des Hel?
Het is namelijk gewoon zoals het is.

Nu is de DrunkJunk al verschillende malen de verhalenlijn gepasseerd. Er zijn te veel mannen die in de doos ‘domme junk’ passen. Vergeet de dames niet, die alles over hebben voor een shot. Ik blijf me verbazen over hoe hun wereld draait. Hoe gewoon het schijnt te zijn en waarom niemand zo’n klaploper een gigantische tik op zijn of haar neus verkoopt.

Waarom zeggen wij niets, als verloedering het normale beeld aan past. We gaan mee met de flow. Weigeren er aan toe te geven, terwijl niets doen misschien nog wel erger is dan meedoen. Gadverdamme. Het is allemaal zo normaal.

Nu ik dit gezwats eens terug lees, zie ik het pas. Ik ga over zonden schrijven.

Bron afbeelding.

19 comments on “Vol zonde

  1. You rock woman!

    We kunnen ons aanpassen.
    We kunnen het laten waaien.

    Of…

    We strijden, met open vizier.
    Dan schrijven we over normen en waarden.
    Over wel en wee, verdriet, plezier
    We schrijven over ethiek en moraal.
    En gemoederen die niet bedaarden.
    Lieve mensen, denk toch na en doe normaal.

    Wat normaal is of hoe dat heet
    Ik denk dat ik dat ook niet altijd weet.
    Houd vast aan je principes
    Strijden we samen de equipes.

    1. Ja in het echte leven praat ik ook zo, en dan nog met een vrij plat uit de randstad accent ๐Ÿ˜› De DrunkJunk van dit verhaal zal het nooit begrijpen. Zijn hersens doen het niet meer.

  2. Als je verandering verwacht moet je zelf aan de slag. Het van iemand anders verwachten werkt namelijk niet, en dat zal het ook nooit gaan doen. Hoop doet leven, maar is eigenlijk een schijnemotie en ook een verwachting voor betere tijden.
    Nee, zelf die knop omdraaien en loslaten. Dan veranderd er iets en komt de hoop uit. En dat laatste is beter dan dat er iets uit de hoop komt ๐Ÿ˜€

    Niets doen is altijd erger. Maar er is hoop ๐Ÿ™‚ jij schrijft er over. Ik schrijf er wel eens oer.. we willen en doen wat.
    En ik luister nog even naar de lekkere muziek na een lekker stukje leesvoer.

    1. Verwachtingen staan zelden gelijk aan de realiteit. Triest, maar waar. Maar je hebt me wel aan het denken gezet met de schijnemotie. Soms houden we onszelf gewoon een beetje voor de gek.
      Het bespreekbaar maken is in ieder geval een stapje in de juiste richting.

      Oh KING810, daar kan ik echt over fangirlen! ๐Ÿ˜›

  3. Zolang een Drunkjunk steeds in gesprek kan zijn met normale mensen, in de nabijheid van ze kan zijn, dan verandert hij of zij niet. Pas als zijn geliefden hem loslaten, bestaat er een kans dat de interne motivatie om te veranderen wordt opgestart. Willen ze niet veranderen, dan is dat ook een keuze. Een keuze die we makkelijker schijnen te accepteren van bv. muzikanten. We zijn fan van ze, terwijl we weten dat het rasechte drunkjunks zijn. We houden hun verslaving in stand door hun muziek te kopen/downloaden, terwijl we tegen onze kinderen zeggen dat ze van het spul moeten afblijven. De vuurzee is een groot zwembad!

    Ex-drunk Jaap

    1. In mijn korte leventje heb ik al vaker mensen los moeten laten. Toen het echt heel dichtbij stond werkte het inderdaad. Maar bij deze DrunkJunk heb ik de hoop gewoon maar opgegeven. Het werkt niet, want ik draag zijn leed. Ik kan er niet bij met mijn verstand waarom ik hem niet aan de andere kant krijg. Maarja, zoiets moet je willen. Moet je ook maar sterk genoeg voor zijn.
      Jaap, je inspireert me weer. Serieus.

      1. Jouw verstand kan nooit een ander doen bewegen. Dat moet iemands zelf met eigen verstand doen of laten. Heb je geen invloed op. Jouw verstand heeft wรฉl invloed op alles wat er in jouw rugzakje terechtkomt. Zolang druk junk het in jouw rugzakje kan parkeren hoeft ie het niet bij zichzelf kwijt.
        Zolang je nog bezig bent met verloren hoop, het dragen van leed en sterk zijn, houd je nog steeds zijn rugzakje in handen. Is loslaten een teken van kracht of van zwakte?

        Er is maar รฉรฉn ding waar jouw verstand toe dient; voor jezelf (en voor degenen voor wie je wรฉl verantwoordelijkheid draagt; minderjarige kinderen) de juiste keuzes maken.

        Ik heb zelf mijn verslaafde zwager in huis gehad. Dacht het wel ff te verhelpen. De redster. De hoedster.
        Tegen alle waarschuwingen in. Want als je heel sterk bent kun je anderen redden.
        Pas toen we hem loslieten, het bergafwaarts was gegaan, is hij weer opgeklommen. Helemaal zelf. Fijn mens nu. (Toen ook, dat was het moeilijke. Het zijn vaak de zachtaardigen die voor verslaving vallen).

        Enneh…de moeder Theresa paradox. Was zij misschien zo goed voor anderen omdat zij er zรฉlf zo’n goed gevoel van kreeg?

  4. Verloren gelopen

    alcohol- en andere drugsverslavingen zijn vaak de bron
    tot aan de eindmeet
    van enorm veel leed
    dat misschien ooit als een leuke ontdekkingsreis begon

    Jij slaat je er wel door, Cassilda! ๐Ÿ™‚
    Lenjef

    1. Dankzij dit soort mensen is het voor mij altijd heel gemakkelijk geweest om nooit iets te proberen. Hoe nieuwsgierig ik normaal ook ben, een trippie of onder invloed zijn kan mij niet trekken.
      Ik hoop dat de DrunkJunk zich er ooit door heen slaat.
      Dankjewel! <3

  5. Zo, jij bent aardig op dreef – vette moordzucht in je scherpe blik. Jouw conclusie past onder vele vele vele protestblogs: we gaan (liever) mee met de flow. Heette vroeger comfortzone, geloof ik. Erover schrijven helpt – en niet alleen jezelf. Lekker zo doorgaan dus!

    1. Dankjewel lieve Harrij! Ik heb een groot gedeelte geschrapt. Het werd me te wraakzuchtig en dat verdient hij ook weer niet.
      Ja soms lijkt het inderdaad alsof met de flow meegaan makkelijker is. Is natuurlijk ook zo, maar dat neemt de fun uit het leven. Soms mag het best pittig zijn. Dankjewel!

Geef een reactie