Vergaan

“We zouden het gewoon moeten doen.” Zijn donkere ogen staan vol plannen. Stralen,  maar branden op zijn leed. Meneer Blauwtje heeft het flink te pakken, hartzeer twee punt nul.

“Een afscheidsbrief?” Ik ben van nature een vreemd ding. Ik geloof niet, maar zweef. Wil heel stoer zijn, maar ben van porselein. Ik schreeuw het van de daken, terwijl ik slechts fluister.
Meneer Spraakzaam vraagt of hij ook mee mag doen. Hij heeft talent voor woorden, leeft graag in fantasie en wil de spot met ons drijven.

Daar ligt het vel papier, voor mij op tafel. Leeg, eigenlijk niets anders dan een spiegel. De woorden die je schrijft, zijn de weerkaatsing van gedachten. Mijn plezier, of in dit geval mijn leed. Het oude zeer, dat soms nog voelt als de dag van gisteren.

“Kan je het wel?” Meneer Spraakzaam lijkt even bezorgd, zag hoe ik mijn zucht de wereld in hielp en hoe de woorden door mijn gedachten vlogen.
Ik knik en vertel hem dat ik net super woman ben, alleen dan knapper. Hij lacht, mompelt iets over aantrekkelijke arrogantie en waggelt de keuken in.

“Hey! Dan steken we daarna de brieven in brand!” Meneer Blauwtje trekt een grijns, ziet de vlammen al vechten. Branden, zoals hij haar graag zou laten branden. Gewoon, tot er slechts een hoopje as overblijft.

Zijn pen raakt het papier, terwijl het puntje van zijn tong uit zijn mond spiekt. Hij vergeet de wereld om hem heen en heeft niet door dat meneer Spraakzaam naast hem gaat zitten.
Zacht leest meneer Spraakzaam de woorden voor. Meneer Blauwtje blijft schrijven en even verbaasd het me. Hij schrijft over de dingen die hij al lang wist. De zaken die altijd al aan de oppervlakte lagen, maar keer op keer terug geduwd werden. Terug naar de bodem, daar waar echte monsters geboren worden.

Meneer Spraakzaam pakt een vel papier en kauwt wat op de achterkant van zijn pen. Hij wiebelt wat met zijn wenkbrauwen en kijkt waar Meneer Blauwtje zijn ogen op heeft gericht.
Ons pijnpikkie is druk met de woorden, ze stromen op papier en Meneertje Blauwtje vergeet alles om hem heen. Hij is zo druk dat hij de vluchtige knipoog van Meneer Spraakzaam niet opmerkt. Geen schande, want ik geloof dat de snelle non verbale uiting ook niet voor hem was.

Even gooit hij zijn Alpha imago aan de kant, mompelt iets wat mijn oren niet opvangen en verdwijnt. Daar zit ik dan, aan tafel met twee mannen.
Meneer Blauwtje heeft het er zwaar mee. Zijn emotie uiten op een stuk papier. Misschien, had hij dat in de relatie eens moeten doen. Wie weet, schreef hij dan nu wel een liefdesvers.
Meneer Spraakzaam schermt zijn woorden af, ik heb geen flauw idee welke zinnen vechten op zijn vel papier. De nieuwsgierigheid in mij brandt en het liefste zou ik het geschreven woord uit zijn handen trekken.
Even zie ik mijn porseleinen armen afbreken, hoe mijn gegil de theeglazen doet breken en ik realiseer me hoe levendig mijn fantasie soms kan zijn.

Vreemd genoeg vlogen de woorden voor mijn afscheidsbrief mijn gedachten in. Alsof het niets was, nooit geweest was en nooit zou worden.
Mijn pen raakte het papier, de inkt vloeide en woorden werden geboren. Uit niets, kruipen zinnen. Leren ze staan als korte alinea’s en vormen ze het verhaal.

Plots schiet Meneer Blauwtje van zijn stoel. Als een trotse kleuter staat hij daar, met de vellen papier in zijn hand. Te zwaaien alsof de vrouw van zijn leven langs komt lopen, stuiterend zoals hij van een xtc pilletje zou doen.

“Gaat het, of heb je kortsluiting daarboven?” Meneer Spraakzaam lacht, ziet zijn beste vriend graag zoals hij daar staat. Trots, vol van energie en dwaas van gedrag.
“De fik erin!!!!” Meneer Blauwtje wil de vlammen het leven schenken, zijn woorden laten vergaan zoals zijn relatie dat was.

vergaan
maar niets vergeten
hoe alles ooit
begon met daten
hoe hij ooit
door haar bezeten
maar nu alleen
en totaal versleten


Het bovenstaande nummer was eigenlijk niet geplant. Ik was op zoek naar een afbeelding, maalde nog wat over ‘het vergaan’ in mijn gedachten en daar was Cindergarden. Het nummer sprong in mijn hoofd, beet zich vast en moest gedeeld worden. Het blijft een prachtig nummer, iets wat nooit heel groot zal worden. Maar, dat is niet erg. Sommige kleine dingen, zijn ook heel mooi. Trekken daar ook hun kracht uit.

Bron afbeelding.

10 comments on “Vergaan

  1. “Sommige kleine dingen, zijn ook heel mooi. ” Ik vind alle kleine dingen mooi. De kleine dingen die anderen niet zien. Ik houd er van. Liever een eenling die geniet van zonderlinge kleine dingen dan een massamuis die opgaat in het grote geheel.

    Woorden opschrijven en ze daarna ritueel verbranden. Het lijkt me ook wel wat. Ik heb ook wel wat demonen waar ik mee kan afrekenen 😀

    1. “Liever een eenling die geniet van zonderlinge kleine dingen dan een massamuis die opgaat in het grote geheel.” Heel mooi! Weg met de massamuis.
      Het verbranden was iets heel moois, gek genoeg. Het liet een stuk los, natuurlijk zit dit helemaal tussen de oren (maar het hielp). En, stiekem was het gewoon heel tof om te doen, zeker een aanrader!

  2. Pingback: Sta op - Cassilda

Geef een reactie