Tussen oren, zit het kwaad

Ze loopt de straat op, perfect opgedoft en heeft het humeur van een engel. Haar aanwezigheid laat alle andere stralen en zij steekt ieder aan met haar life is good-houding. Haar prachtige krullen dansen in de wind en even lijkt het alsof er niets mis kan gaan.

Schijn bedriegt. Voordat de zon haar blanke huid nog een keer doet schitteren, valt alles uit elkaar. Het groepje musjes schrikt op en vliegt met een razend tempo de veiligheid tegemoet. De bouwvakkers die uit hun ooghoeken staarde naar Mevrouw Perfect, herrineren zich plotseling dat ze niet langer per uur betaald krijgen en zwoegen door. De regenboog spat uit elkaar, en om de hoek verschijnt het monster.
Traag, maar onophoudelijk. Voet voor voet, stap voor stap. Het monster maakt alles kapot. Het humeur van de vreemde op straat, de vrijheid van de musjes en het geflirt van de kudde bouwvakkers. Niets blijft heel, alles word naar binnen getrokken.

Diep, in het ochtendhumeur van het roodharige monster.

Gezellig, spontaan en vrolijk wakker worden is niet aan mij besteed. Ik heb een ochtendhumeur, en ben dan ook voorzitter van de FUCKYOUALL-in de ochtend club. Als het kon, zou ik de zon elke ochtend uit de lucht schieten, en Vadertje Tijd zonder verdoving castreren. Ik ben geen ochtendmens.

Het valt mij trouwens op dat we allemaal maar wat goed weten wat onze nare eigenschappen zijn. Deze kunnen we met tientalle tegelijkertijd opnoemen, zonder schaamte. Maar, vraag iemand wat zijn beste kanten zijn en het wordt stil. Zonde, eigenlijk. En misschien leuk schrijfmateriaal voor een dag, zonder ochtendhumeur.
Persoonlijk heb ik geen enkele moeite om mijn betere kanten op te noemen, maar dit heeft er misschien ook wel mee te maken dat arrogantie een van mijn andere nare karaktereigenschappen is.

Hoe dan ook, terug op subject. Mevrouw Perfect liep op het roodharige monster af en keek zonder enige moeite het monstertje recht in haar ogen aan. Ze boog licht naar voren en fluisterde het geheim. Woorden vlogen zacht, en aan het einde van het verhaal verscheen er een twinkeling in de ogen van het roodharig monstertje.

Het was dan toch mogelijk. Een ochtend zonder gevaarzone. Een dag, met een fijn begin. Zonder moord, of poging tot. De woorden van mevrouw Perfect? Get the fuck over it.

Bron afbeelding.

6 comments on “Tussen oren, zit het kwaad

Geef een reactie