Toen was geluk nog heel gewoon

Tussen de bouwvallen door op weg naar huis. Het was donker, en verlaten. Zoals elke donderdagavond liep ik midden op straat, zonder enige verlichting ruzie te maken met mijn koptelefoon. Gek word ik er van, fluor gele draden die ik niet terug kan vinden in mijn tas, en als het hellegebroed van een koptelefoon dan eindelijk zichzelf laat zien is de warboel niet te overzien.

Weet je wat, fuck it. Midden op de weg stop ik, en schud ik mijn oordoppen eens flink door elkaar. Als het kon, zou ik ze in twee trekken, er op springen en ze vervolgens met een stoeptegel een paar meter onder de vloer meppen. Misschien is een cursus agressie beheersing geen slecht idee.
Ik kijk om me heen, en zie een dame achter haar kamerplant staan. Ze staart naar me, en ik hoor haar gedachten al door mijn hoofd spoken. Die rooie heeft ze niet op een rij. Kijk haar de halve macarena zien doen op straat met die lange gele draden. Wat mankeert ze? Mevrouw Kamerplant, je kan beter vragen wat ik niet mankeer. Dan zijn we een stuk vlugger klaar met converseren, geloof me maar.
Ze kijkt snel achter zich en even later staat Meneer Kamerplant naast haar. Hij schud zijn hoofd, en sloft weer weg. Met een tempo, waardoor ik zeker weet dat hij van die pluizige opa-slofjes heeft. Mevrouw Kamerplant blijft gewoon staan. Als een nare cactus, die maar niet dood wil.

De draden lijken zich over te geven, en ik staar naar mijn handen. Daar sta je dan. Midden op straat, terwijl de bejaarde buurtwacht staart en oordeelt. Die jeugd van tegenwoordig is echt de kluts kwijt. Ze drinken te veel, gebruiken dingen die in onze tijd nog niet bestonden, en kijk dat haar dan!!!
Ik kijk op, en zwaai. Zwaai alsof m’n jonge leven er van af hangt, alsof ik er de wereld mee zou kunnen redden van de ondergang. -Oh wacht, nee shit. Als ik die macht had, zouden mijn handen nooit meer zwaaien. Fuck de hele save the world shit.-
Mevrouw Kamerplant trekt met hoge snelheid de gordijnen dicht, ze wist zich blijkbaar geen houding te geven aan een begroeting. Dat is wat, wel kunnen staren zonder problemen. Mijn gele draden bungelen nog steeds in mijn kleine klauwtjes en ik plug ze snel in mijn telefoon.
Met Rogier Pelgrim en zijn gitaar, die mijn oren toespelen besluit ik maar naar huis te lopen. Nog even een snelle blik over mijn schouder, en alsof ik het aanvoelde stond Mevrouw Kamerplant tussen de vitrages door te gluren. Al lachend, zwaai ik haar toe. Er valt weinig anders aan te doen.

Mijn voeten raken de grond, precies op het moment dat Rogier zijn uithaal maakt. Er vliegen een paar losgeslagen vogels over, en de laatste werkende lantaarnpaal geeft zijn strijd ook op. Ik kijk naar een lucht die steeds donkerder word, wolken die de roze tinten laten varen en realiseer me dat dรกt moment geluk is.
Geluk is simpel. Geluk is dat wat iedereen wil, we streven er zo hard naar en kunnen alleen maar dat wat een ander heeft zien. Dat wat een ander, anders maakt.

Starend, naar dat wat we niet hebben. Niet zijn, of gewoonweg niet durfden.

Geluk is een gevoel, ontastbaar. Maar, op donderdagavond op een verlaten pad met wat geweldige tunes… is geluk van mij.

Bron afbeelding.

6 comments on “Toen was geluk nog heel gewoon

  1. Mooi geschreven CassCass! Tip; schaf een headphone aan. Ben je van dat gekloot met die rotkabels af haha. Maar je hebt gelijk wat de jeugd betreft. Totaal onspoort en respectloos. Zelfde geld voor de oudjes hoor. Die zeuren altijd over de jeugd maar zelf kunnen ze er ook wat van.

    1. Dankje! Was er donderdagavond meteen al aan begonnen, maar het eind kwam er niet meteen uit -zoals ik dat voor me zag, haha. Alles sloop ik, headphone, oordopjes, draadloze zooi. Ben gewoon een beetje onhandig denk ๐Ÿ˜›
      Denk dat vele ontspoort zijn, leeftijd maakt niet uit. Ikkeikkeenderestkan… Zonde!

  2. geweldig geschreven! Ik zie het gewoon helemaal voor me! en die koptelefoon oortjes… wat en nachtmerrie ๐Ÿ™‚ ik ga nog even verder neuzen op je blog ๐Ÿ™‚

    1. Dankjewel! Ik kom ook even bij jou spieken ๐Ÿ˜€

      Ja die oordopjes zijn echt een nachtmerrie, het is dat de kleur me zo vrolijk maakt anders had ik ze al lang in de boom gesmeten ๐Ÿ˜›

Geef een reactie