Sven en de zes minuten

“112, politie, brandweer of ambulance?”
“Politie!”
“Woonplaats?”
“Leiden.”
“Leiden. Ik verbind u door.”

En dan beginnen secondes aan te voelen als minuten. De tijd kruipt traag voorbij, terwijl de acties zich steeds sneller af lijken te spelen. Waarom neemt niemand op? Waarom bel ik alleen maar? Waarom help ik niet echt?

“Politie Leiden, waarmee kan ik u helpen?”
“Ruzie tussen vier jongeren, waarvan één zich agressief uit en de rest steeds agressiever wordt.”
“Adres?”

Ik geef haar mijn adres, vertel de telefoniste waar ze gooien met ziektes en ledematen alsof het niets is en terwijl de dienstdoende dame mij herhaalt ter bevestiging, landt zijn hand in haar gezicht. Haar gejank is drie dorpen verder op nog te horen en ook de dame aan de andere kant begrijpt de noodzaak.

“Jongen die slaat en schopt is in het grijs, grijs petje, goud om zijn nek. De andere jongen heeft zwart haar en een rode rugzak.”
“Ik stuur direct politie naar u toe.”

We hangen op. Buurtbewoners schreeuwen tegen de uit de kluiten gewassen pisvlek en waarschuwen hem. Hij is ruzie aan het maken in een buurt waar je de verkeerde echt niet tegen het zere been wil stoten. Is hij een van die verkeerde?
Hij kijkt om zich heen en kalmeert iets. Voor even. Zijn hersenen zijn vast niet meer intact. Hij kijkt om zich heen en haalt weer uit. Vloekend met ziektes, verwijten en gebrabbel dat een lavenloze nog niet zou begrijpen. Het gaat maar door. Geen politie. Geen sirenes.
Ineens blijkt de andere jongen het licht te zien, begint tegen de aap te vertellen dat hij moet kalmeren. Het meisje wat de hele tijd vloekt, maar bijna niet te horen is brandt los. De grijze aap is heel even stil. Heel even.
De aap herinnert namen, gebeurtenissen en is niet bang om alle vuile was buiten op te hangen. Zijn vriendin die de hele tijd klappen ontwijkt en vangt blijft jammeren. Huilen. Excuses maken en knuffelen. Met de aap die haar steeds harder slaat.

“Sven, stop nou!”

De aap heet Sven. Sven. Wat een naam voor een agressieve pisvlek. De straat wordt steeds drukker. Het is ramadan, hondenuitlaatuur en zomers weer. Maar de politie? Die is nergens te bekennen.

Sven loopt weg. Geschrokken van alle commotie. Iedereen schreeuwt naar hem, kijkt naar hem, wil hem wurgen. Zijn vriendin hobbelt met de fiets mee. Ze knuffelt hem, en alle moed zakt in mijn schoenen. Hoe is het mogelijk?! Ik kijk naar mijn vader, verklaar haar voor gek en terwijl de buurvrouw haar huis binnenloopt, zie ik het. Flitsen. Gekleurde lichtflitsen. Snelle auto’s. Rennende agenten.
Ze zijn er. Zes minuten later.

Ik loop op mijn blote voeten naar beneden. Voel hoe de warme straattegels mijn voeten verwarmen en loop de straat uit. Daar staat onze held, tussen zes agenten is hij niets meer. Zij zegt weinig. Ik loop weg. Waggel weer naar boven en razend doe ik de deur dicht. Dom wicht, ze staat ondanks de klappen aan de kant van meneer Sven de Aap.

Dus, wat maken die zes minuten nu nog uit?

7 comments on “Sven en de zes minuten

  1. Soms snap je het echt niet! 112 bellen, ook weleens gedaan, maar meestal, als ik belde dan wist men het al… gelukkig maar en was de actie al onderweg. Maar dan moet je eerder en meer denken dat er een aantal branden in mijn buurt zijn geweest die heftig waren en overal te zien was qua rookpluim.

    X

    1. Ja branden hebben we hier ook wel eens,pas nog een nieuwe auto in vlammen op. Gelukkig was de brandweer er toen binnen drie minuten al. Brand is echt levensgevaarlijk!

      1. Absoluut! Het was wel een eindje bij mij vandaan maar toch dicht genoeg en teveel rook om niets te doen… er is hier ooit een vrachtwagenbedrijf in de buurt dus in vlammen opgegaan, precies aan de rand van muziekwijk, dat was heel raar wakker worden toen. En achter mij een school of dagopvang zoiets…

  2. Als ze geen aangifte doet gebeurd er ook niets. Het is jammer, maar mensen snappen nog steeds niet dat geweld niet hoort. Nergens niet, niet in een relatie, ook niet in onze maatschappij.

    Love As Always
    Di Mario

  3. Je ziet dat bijna altijd. Dat soort gasten hebben die meiden in hun macht. En die meiden denken dat het hun eigen schuld is.
    Complete waanzin en de aanrijdtijd van de politie is ook belabberd. Hier duurt het nog langer. Maar ja, bezuinigingen en dergelijke hebben daar voor gezorgd. Partijen die regeren kiezen hiervoor.

  4. Bam…

    van sommigen
    met teveel testosteron
    zit het garnalenverstand

    misschien vermengd met woestijnzand
    in een werkschuwe doch gebalde hand

    die tandenloze
    monden toveren
    op bange gezichten in elk land

    Telkens wanneer zo’n zotten hun vuisten gebruiken zou men hen een vinger moeten afhakken. 😀
    Lenjef

Geef een reactie