Stem kwijt

Waar woorden niet verschijnen spreken sommige over een writersblock. Een blokkade die de woorden, het verhaal en de boodschap het leven ontnemen. We schrijven en creëren zo onze eigen ondergang. De dood zit in de pen.

De afgelopen maanden schommel ik. De woorden komen soms om een hoekje kijken en laten zich na een strijd vangen op papier. Maar verder dan papier komt het nog zelden.

Ik heb getwijfeld. Misschien was het een blokkade. Spelen woorden verstoppertje, terwijl de verhalen in mijn hoofd geen boodschap dragen. Misschien is het een gebrek aan kunde. Noem het talent, of simpelweg geluk hebben. Hoe dan ook, het ontbreken drijft tot waanzin.
Misschien ontgroei ik mijn verhalen, of nog erger.. zijn zij mij ontgroeid?

Niets van dit alles is waar. Het is de mate waarin fictie en realiteit elkaar soms kruisen. Het feit dat ik mijn privéleven probeer af te schermen, maar slechts enkel dat nog enigszins een boodschap draagt.
Ik wil niet schrijven over de irritaties die zij oproept. Toch kan ik soms aan niets anders denken. Ik wil niet schrijven over hoe leuk ’t vriendje is, omdat hij van mij is en niet van jou. Ik wil niet schrijven over mijn familie, omdat ze net als hem, van mij zijn. En niet van jou. Mijn leven is van mij. Ja echt.

Is het schrijven niets anders dan jezelf blootgeven? Wat doe je wanneer dat je benauwd?

Ach, Cassil, dan schrijf je toch een column over de irritaties die het nieuws jou brengen.
Dat zou een optie zijn. Mits het iets betekende. Alsof het ooit iets betekende. Wat als ik volwassen word, mijn verhalen vervagen en ik niets anders meer kan dan lezen. Is dat hetzelfde als je stem verliezen?

8 comments on “Stem kwijt

  1. Of is het je zicht verliezen? Een schrijver waarbij de inkt op raakt lijkt mij iets vreselijks
    Een schrijfster die het weet te vangen in een mooie column is dan weer talent.

  2. Goh, ik heb werkelijk waar geen idee, omdat ik toch meer persoonlijk blog, vroeger ook wel met verhalen maar tegenwoordig niet meer en ja ze zijn er nog wel hoor, die verhalen. Die schrijf ik ook zeker uit, maar dan op papier met een ouderwetse pen.

    Het lijkt me lastig zoals jij bloggen kunt en woorden dan even lijken te vervagen, nieuwe fases in je leven en misschien tijd om alles onder de loep te nemen. Dat doe je al, welke kan ook je op zult gaan, het is goed. <3

    X

  3. Ik kan me op de 1 of andere manier niet voorstellen dat jij niks meer te schrijven hebt. Misschien is dit een wat mindere tijd maar komen ze weer als je er niet meer mee bezig bent 🙂 Fijn dat je relatie zo lekker gaat 🙂 Zag wat liefs voorbij komen op facebook.

  4. Zinvol

    het sterven zit altijd in de hand die schrijft
    tot ze stil blijft
    koud verstijft
    het geschrevene als bladvervuiling beklijft

    Tijdloos zullen echo’s jouw woorden herhalen, Cassilda.
    Lenjef 🙂

  5. Net alsof ik dit schreef. Ik wil schrijven over wat ik meemaak, maar ik kan niet, omdat ik niemand wil kwetsen… dan lukt het schrijven over ditjes en datjes niet zo hé.

  6. De afgelopen weken/maanden kwamen er bij mij ook geen woorden naar boven. Hoogstens letters dus laat staan zinnen. Hoe meer ik mijn best doe, hoe minder er uit mijn pen komt. Maar ik weet dat ik op een gegeven moment weer zoveel verhalen/columns uit zichzelf naar boven komen drijven dat ik het amper kan bijbenen. Wedden dat het jou precies zo vergaat?
    Ik scherm mijn privéleven ook heel erg af. Verdraai onze namen, schrijf nooit waar we wonen. Ik heb de mazzel dat familie niet weet dat ik blog. En dat houd ik ook zo!
    Hang in there lief Cassie!
    Knuffel van Kakel

Geef een reactie