Respect voor dwazen

Dit is voor mij een klein eerbetoon. Je bent niet verplicht om het te lezen, toch zou ik het waarderen wanneer je dit wel doet. Het voelt ergens alsof ik om een gunst vraag. Een stukje tijd uit het haastige leven. Een gedachte die eventueel invloed zou kunnen hebben op de wereld. Maar, dit helaas nooit zal doen.

Waarom niet? Omdat er steeds minder mensen zijn die lezen. Die denken. Mensen die een besluit maken zonder de kudde op Facebook te volgen. Wij zijn schapen, en Mark Zuckerberg is onze herder. Ik ken iemand, die spelletjes speelt. De gehele dag verschijnt er allerlei troep op Facebook en op de een of andere manier, overtreft de stompzinnigheid het elke keer weer. Van kankerspelletjes, naar gekleurde profielfoto’s, tot ijswateruitdagingen aan toe. Het lijkt erop alsof we te druk zijn met het krijgen van likes en reacties. Elke trend tast mijn gezonde verstand aan en ik vrees dan ook dat ik dit niet lang meer trek.

De zin in Facebook neemt af en ik voel het plezier uit mij stromen. Alsof het bloed via mijn oren zachtjes naar beneden druppelt en zijn weg vindt tussen de voegen van de straat. Dit is het niet waard. Facebook is het leven niet waard. Natuurlijk zijn er mensen die hier anders over denken. Ze delen hun hele leven online, sturen iedereen continu een sticker en zijn zevenentwintig uur per dag online. Ja, ik weet het. Dit is het bewijs dat mijn gezonde verstand aan het verdwijnen is.

Toch vinden we hier en daar een lieverd. De Facebookhippie. Ze delen alles vol passie, gunnen iedereen het beste en springen hoog boven de horizon uit om ziektes en ellende aan het daglicht te brengen. Kanker verdient een tekenfilmplaatje. Spierziektes een koude douche en psychische stoornissen een uurtje respect.
Het laatste blijft mij keer op keer verbazen. De ‘deel mij een uurtje’ berichten vragen aandacht voor een grote groep van de bevolking. Zij die vechten tegen depressie. Die mensen waarbij de schaduw de zon aan het inpakken is, mag zich een uurtje per dag warmen aan de tijdelijke liefde van de medemens.

Wat zijn wij toch een warm volk. Voor een uur staan wij even stil bij de akelige gedachten die mensen met depressie voelen. We denken even aan degene die opgesloten zijn in zichzelf en vragen andere dit ook te doen. Deel een status met een hartje en vermeld hierin dat je precies weet wie gaat volgen.

Ik kan je heel goed vertellen wie er zal volgen. Het zijn de schapen. De kudde die zostraks nog simpelweg aan het grazen was op de videotjes.op.facebook.kijken-weide. De kinders die denken dat een uurtje denken aan de slachtoffers van de Duisternis echt gaat helpen. Zij die vergeten dat een uur respect geen moer uithaalt wanneer de Dood de strop al aan het knopen is.

Psychische aandoeningen zijn het laatste Facebookslachtoffer. We hebben het erover, delen onze mening en staan eventjes stil bij hoe zwaar het leven kan zijn. Maar wanneer morgen de deurbel gaat en het Fonds Psychische Gezondheid komt collecteren, openen wij de deur niet. Nee. We zitten vast in de koeienvlaai op de videotjes.op.facebook.kijken-weide. We kunnen ons achterwerk niet lostrekken van de bank en denken dat een hele dag als loonslaaf gewerkt te hebben ons wel vrijpleit van de realiteitscheck aan de deur. Waarom zouden we iets doen, als we statussen kunnen delen?

Kusje,

#SillSchrijft

(Dit verhaal kun je ook vinden op mijn FB pagina.)

10 comments on “Respect voor dwazen

  1. Goedemorgen lieverd, mag ik even de aandacht voor onze ouderen waar ik straks vrijwillig met liefde naar toe ga? Bij wie ik de tafel zal dekken in real life? Bij wie ik thee en koffie schenk en zorg dat het weer opgeruimd wordt? Verse koffie om 10 uur klaar staat? Een spel op tafel staat om dan te kletsen, verhalen te horen die zij mij vertellen? Aandacht geef in real life? Dat zij hun geheugen kwijt raken of al zijn? Hen die ik aanraak met een hand op de schouder? Een glimlach tover op hun mond? Die ik laat lachen?

    Geef aan het Alzheimer fonds 😉

    X

  2. Kuddegedrag

    leegheid wordt steeds meer de norm
    het ontbreken van verstand
    kan men lezen in elke krant
    schapenvacht is het nieuwe uniform

    Erg hé, Cassilda! 🙁 🙂
    Lenjef

  3. Big Brother is watching you, is uitgekomen. En “ze” hebben er zelf voor gekomen. Ik voel me namelijk niet aangesproken. Mijn mobiel zit ook niet aan me vastgeplakt. Ga ik naar een vriendin dan zet ik ‘m uit. Bij boodschappen doen laat ik ‘m thuis. En ik erger me rot als mensen op een verjaardag continu op dat schermpje zitten te kijken. Alsof hun leven ervan afhangt!
    Fijn weer iets van je te horen. Lieve groet

  4. Je laatste zin… die is het treffendst. Bij mij geen gekleurde foto’s of aanvragen voor verschillende ziektes. Je zou haast fb verbannen uit je leven. Als je dit gedrag tien, twintig jaar geleden had voorspelt… dan had iedereen je voor gek verklaart… Helaas blijkt het anders te zijn… ze zijn zelf allemaal gek geworden.

    Love As Always
    Di Mario

  5. Ik lees juist een berg tegenwoordig. Je moet wat als je wat wilt. Filmpjes op Facebook kijk ik niet. Geen zin in leipe lui die stom doen. Berichten delen doe ik wel, maar vaak zonder zelf op FB te zitten. Nieuws wat me interesseert bijvoorbeeld.
    Verder zag ik dat je ook verdomde weinig geschreven hebt de laatste 2 maanden.

  6. Ik heb zo’n enorme hekel aan dat domme gedrag. Heb je gezien wat ik op Fb zette? Waarom like je dan niet? Mensen vinden het heel wat als ze 500 vriendjes hebben maar hoeveel zijn er nog als het niet goed gaat. Kuddegedrag wat ik achter me liet en nog geen moment gemist heb.

  7. Ik zie juist steeds minder op facebook verschijnen. Alle schaapjes gaan over de dam naar instagram. Dus misschien wordt Facebook nu weer leuk (als het dat al ooit was).

Geef een reactie