Quarterlife crisis – deel 1

Wij zijn tot de dood veroordeeld. Wachtend op het eind. Haastend vanaf de start. Genieten van het leven, tot de dag des Oordeels aanbreekt. Vechtend zullen wij sterven. Met trots en kracht het graf in.

Ze zeggen dat alles gebeurd voor een reden. Dat de zwarte kant van het leven ons sterker zal maken. De aanhouder wint. De sterkste zal overleven. Niemand is onsterfelijk. Niets zal eeuwig bestaan. Maakt dit ons dan tot het zwakzinnige volk wat wij zijn? Is het leven dan onze enige uitweg? En waarom -als ik nu toch bezig ben- bestaan wij?

Het zijn van die vragen die nooit antwoorden zullen krijgen. Niemand die mij het verlossende woord zal brengen. Het is niet erg. Het is niet anders. Vragen zijn er genoeg, antwoorden zelden.

Hij slaat zijn boek dicht, kijkt wat verward op en sluit voorzichtig zijn ogen.

“Het leven is wel zinloos.”

Meneer Spraakzaam is net als ik. Vol vragen op zoek naar de antwoorden. Hij zakt onderuit en gooit het volume van de muziek omhoog. Even niet denken -of een poging tot- is soms het enige antwoord.

“We zitten volgens mij met hetzelfde probleem.”
“Wat dan moppie?”
“De quarterlife crisis.”

Meneer Spraakzaam opent zijn ogen. In zijn blik brandt water, het regent vuur en ik zie het kwartje vallen. Godverdomme, het luxeprobleem van onze generatie.

“We hebben in ieder geval geen kinderen op deze kloot neer gegooid.”

Hij trekt een grote grijns, slaat zijn armen vol plakplaatjes achter zijn hoofd en probeert zich af te sluiten van de realiteit.

“Niemand die van jou monsters wil werpen. Je hebt geen flauw idee wat je wil bereiken!”
“Jij wel dan azijnzeiker?”

Nee. Nee, ik ook niet.

Wat is dit geintje wat wij als het leven bestempelen? Waarom zijn de antwoorden niet te vinden? Waarom is waarom zo’n vervelend woord? En even serieus, waar zijn wij nou helemaal mee bezig?

Bron afbeelding.

21 comments on “Quarterlife crisis – deel 1

  1. Op je laatste vraag heb ik een antwoord: we zijn aan het overleven. Aan het voldoen aan verwachtingen die ouders en de maatschappij van ons hebben. En ondertussen deze aardkloot grondig aan het verkloten voor toekomstige generaties.

  2. Wie antwoorden zoekt op nutteloze vragen verdoet zijn tijd. En tijd komt niet meer terug. Wat was was, en wat komen gaat gaat ook voorbij en zal dan behoren tot de tijd die was…
    We zijn bezig met tijd opvullen. Nutteloos of juist op een manier om te zorgen dat de tijd die anderen hier moeten doorbrengen wat aangenamer is.
    Wat is het doel van het leven?
    Ik denk dat leven de kunst is om het voor elkaar te krijgen alsof je altijd op vakantie bent. Zoiets dan toch.

    1. Leven voor de liefde klinkt heel mooi en cute, maar ik denk niet dat dit de reden van mijn bestaan is. Een beetje drama achtig antwoord misschien, en weet even niet hoe ik dit zo 1, 2, 3 uit kan leggen. Kom er op terug! x

  3. De dag dat je ophoudt met vragen stellen; dat noemen we verlicht. -:)

    Ikzelf houd wel van Descartes’ weet niet zeker theorie.

    Een “weet ik veel” op alles, want je kunt nu eenmaal niks zeker weten. Mijn eigen hoofd draait op mijn eigenste perspectieve cirkelredeneringen.
    Vandaar mijn logje lang gelee.
    “Ik ben een Cartesiaanse twijfelaar. En zelfs dรกt weet ik niet zeker. -;)”
    Xxx

  4. Hoera, het is een mensโ€ฆ

    niemand
    vraagt
    om te worden geboren

    na het fruit van de zondeboom te hebben geplukt
    wordt het leven verstikkend door de strot gedrukt

    de schreeuw
    om niet te bestaan
    wil geen sterveling horen

    Al de rest dat zijn gedachten, Cassilda.
    Lenjef

    1. Hij is weer prachtig! Een kennis van mij begon pas een gesprek met ‘ik heb nooit om bestaan gevraagd’… Dit vond ik zelf best ver gaan, niemand vraagt om zijn bestaan en ik kan misschien een beetje doordrijven in mijn gevraag.. maar verkeerd tegen het leven aankijken? Dat gaat te ver. Je woorden zijn weer prachtig <3

  5. Waarom ga je antwoorden zoeken op vragen die niet te beantwoorden zijn. We zijn op deze aarde voor elkaar. En of dat nou met of zonder kinderen is, is ook nog niet eens belangrijk. Maar ik kan je wel vertellen. Als je kinderen hebt, heb je automatisch een extra reden om te leven.

    Love As Always
    Di Mario

    1. Waarom? Omdat het kan, omdat ik verschrikkelijk nieuwsgierig ben en omdat ik niet kan geloven dat we leven voor een ander. Misschien mijn jeugdige gekkigheid, of gewoon een andere kijk op de wereld.

Geef een reactie