Poort van de Nacht

Ze wilde dat ik het duister met rust liet. De zwarte stralen die voor mijn voeten vochten om grondgebied, schreeuwde mijn naam. Waarom mocht ik niet even kijken? Wat zou er achter de poort van de Nacht zijn? Waarom die angst?
Misschien begrijpt zij niet hoe de duisternis licht kan brengen. Of misschien, misschien snapt zij niet welke ellende in het licht zijn leven grijpt.

3 comments on “Poort van de Nacht

  1. Onderweg

    De weg is oneindig lang en ‘k ben het gaan moe.
    Ik wil mijn zoektocht stoppen maar weet niet hoe.

    Nieuwsgierig naar wat achter elke kronkeling lag
    ging schoonheid blind aan mij voorbij, elke dag.

    Altijd onderweg in dwingende gedrevenheid.
    In zinloos lijden dat naar nergens leidt.

    Achter elke bocht wachten vele, vele anderen.
    Duizenden stappen kunnen de gekozen weg niet veranderen.

    Speurend naar sporen
    loop ik verloren.

    Met als enige onbreekbare houvast
    een schaduw die zich altijd aanpast.

    Mijn schaduw, die vluchtig het zonlicht steelt.
    Schroomloos harde oppervlakkigheid streelt.

    In de diepte één wordend met duisternis.
    Juist daar waar ik ’t licht het meeste mis.

    Lenjef 😉

Geef een reactie