Opknappen

Het voelt alsof ik verdrink in mijn tranen. De gedachte aan wat komen gaat, roept een zilte zee op. Golven slaan hard tegen de kade en ik voel hoe het water stijgt. Elk zwart denkbeeld brengt een nieuwe golf. Een tsunami aan tranen.

Wanneer mijn ziel snakt naar adem hoor ik haar van alles zeggen. Ze probeert mij op te beuren, zelfs wanneer ze niet in de buurt is. Mijn moeders woorden galmen en ik weet dat we de stormachtige zee gaan overwinnen. Voor nu.
De golven gaan liggen en ik lach. Mijn vriend is grappig, mijn zusje is een clown. Iedereen heeft humor, zelfs in de duisternis.
Terwijl de zon brandt op mijn koppie, schieten de rampscenario’s door mijn hoofd. Waarom lachen mensen? Waarom lach ik? Wat zou mama wel niet denken, als ik lach? Ze zou zeggen dat ik normaal moet doen. Gewoon zoals altijd “mijn ding” doen. Mama, schrijven is mijn ding hè.
Weet je wat jouw ding is? Lachen als ik mijn tenen weer eens aan de tafel stoot en onze lieve Heer verwijten maak. Mijn zusje knuffelen wanneer ze eigenlijk heel stout geweest is. Mopperen op papa, omdat hij je weer eens niet hoort. Lachen omdat de kat gek doet. Oma bellen en kijken of het wel goed gaat met haar. Het andere zusje geruststellen wanneer zij examen moet doen. Ons steunen. Ons uitlachen. Ons omarmen. Leven.
Dus niet dood gaan mama.

Het bovenstaande stuk schreef ik in het laatste weekend van Mei. Mama en ik zijn samen naar de huisarts geweest, en hier is ze doorverwezen naar het ziekenhuis. Een knobbeltje.
Na de eerste afspraak in het ziekenhuis was het al duidelijk. Kanker. Borstkanker. De ene afspraak na de andere volgde en voor we het wisten stond de operatie al ingepland. Voor we het wisten was de operatie al voorbij. Voor we het wisten zaten we om de tafel met een professor om te praten over een eventuele nabehandeling. Eventuel is vanaf heden een prachtig woord. Er is namelijk geen nabehandeling nodig. Geen chemotherapie. Geen hormoontherapie. Geen ander circus aan moeders lijf meer. Nee. Ze is schoon.

We zijn slechts een maand verder en toch al kankervrij. Voor nu dan, want terugkomen kan het altijd. Gelukkig zijn daar de controlemomenten voor. Maar, geen enge behandelingen, geen dagelijkse ziekenhuisritjes meer en geen onduidelijkheid meer voor mijn moeder.

Ze is mijn held. En gelukkig mag onze held nu weer even rustig bijkomen. Opknappen. Herstellen.

6 comments on “Opknappen

  1. Het is absoluut zwaar en naast dat ik ook de ellende ken van niet genezen met kanker, ken ik gelukkig ook een oude klasgenote van mij die nog leeft en kanker overwonnen heeft, en die controles blijven belangrijk weet ik van haar, tot 5 jaar na dato zeker… Gelukkig zijn er ook goede aflopen en daar is jouw moeder er eentje van, lach meid, het kan weer!

    <3 <3 <3

  2. Het gewicht van licht

    meestal lijken
    de soms
    grijze dagen allemaal een beetje op elkaar

    met vallen en opstaan
    blijven we verder gaan

    wanneer de realiteit
    zich vult met angst
    wordt zelfs het zonlicht ondraaglijk zwaar

    Pluk met wie jou lief zijn de dag, Cassilda.
    Lenjef

Geef een reactie