Logica

waar de zon gaat schijnen
kruipt duisternis weg

De stilte danst, ik tuur de nacht in en zie hoe sterren de lucht versieren. In de duisternis zijn er altijd lichtpuntjes te vinden.

5 comments on “Logica

  1. Onderweg

    De weg is oneindig lang en ‘k ben het gaan moe.
    Ik wil mijn zoektocht stoppen maar weet niet hoe.

    Nieuwsgierig naar wat achter elke kronkeling lag
    ging schoonheid blind aan mij voorbij, elke dag.

    Altijd onderweg in dwingende gedrevenheid.
    In zinloos lijden dat naar nergens leidt.

    Achter elke bocht wachten vele, vele anderen.
    Duizenden stappen kunnen de gekozen weg niet veranderen.

    Speurend naar sporen
    loop ik verloren.

    Met als enige onbreekbare houvast
    een schaduw die zich altijd aanpast.

    Mijn schaduw, die vluchtig het zonlicht steelt.
    Schroomloos harde oppervlakkigheid streelt.

    In de diepte één wordend met duisternis.
    Juist daar waar ik ’t licht het meeste mis.

    Jouw logica lezend dacht ik aan een oud spinseltje van mij, Cassilda. 🙂
    Lenjef

Geef een reactie