Lelijk

Na een lange werkdag sta ik daar dan weer. De portiekdeur zit op slot, mijn tas bungelt en heeft mijn sleutels in gijzeling. Lange rebelse zwarte haren vallen voor mijn ogen en even weet ik niet of ik de deur ooit open zal krijgen. Het waait, het regent en godverdomme wat is het koud.

Mooi spelen gaat op dit soort momenten niet. Ik bijt op mijn onderlip, scheld diep van binnen de boel bij elkaar en steek mezelf per ongeluk met een schuifspeldje onder mijn nagel. Ik rol met mijn ogen, wil het liefste mijn voet laten landen op de glazen deur. Hopend dat hij in splinters uit een valt, of gewoon simpel weg open gaat.

“Zal ik de deur even open gooien voor je?”

Daar staat hij dan. Redder van de dag, DeurMan.

“Heel graag. Mijn tas zit vol zooi en ik kan mijn sleutels echt niet vinden.”

Joh, goh. Ik geloof dat mijn antwoord het meest overbodige gezwats was, wat er vandaag uit mij gekomen is. Net zoiets als, ja de lucht is blauw. Gras is groen. Fucking belangrijk, iedereen ziet dat je een vrouw bent met een tas. Zo’n tas waar niemand in de buurt bij wil komen. Wie weet is het een zwart gat. Zuigt het ons op, op weg naar de vergetelheid. Het einde begint in mijn tas.

“Mijn tas is ook geen pretje, maar mijn sleutels weet ik wel te vinden na zo’n werkdag als vandaag!”

Hij kijkt, opent lachend de deur en laat mij netjes als eerste de drempel over stappen. Goh. Ik sta er van te kijken. Knoop mijn tas dicht en bedank de DeurMan. Waarschijnlijk stond ik daar nu nog, zonder zijn hulp. Of wie weet, zat ik op het politiebureau wegens vernieling van andermans eigendommen. Ook heel goed mogelijk.

Zijn hond loopt wacht netjes en kijkt DeurMan vragend aan. Moet hij naar boven? Maar.. het is toch uitlaat tijd? Even houdt het lieve beestje zijn hoofd schuin. Alsof het wil praten. Wil schreeuwen tegen DeurMan, dat er iets heel anders op de planning stond.

“Hup, naar boven.”, DeurMan praat tegen zijn geliefde metgezel.

Vertederend en vol warmte. De viervoeter loopt de trap op en schiet tussen mijn benen door. Kijkt achterom en even voel ik dat het beestje tegen mij wil praten. Hij kijkt alsof ik eens iets moet zeggen. Dwingend. Afwachtend. Een vreemde motivatie tactiek als je het mij vraagt.

“Was het een lange dag voor je dan?”

DeurMan trekt een grijns. Geeft al antwoord voordat hij over zijn woorden heeft kunnen nadenken en blijft maar praten. Over schilderen. Stucen. Van die mannen dingen, waar ik echt de ballen verstand van heb. Zaken waar ik eigenlijk ook niets van wil weten. Ik wil niet eindigen in Help mijn Vrouw is Klusser, laat staan dat ik ook maar een stap wil zetten in een doe het zelf markt. Gatsie, nee.

“Zal ik deze ook even voor je openen?”

Na de klim van zes trappen, die stiekem niets voorstellen met de woorden van DeurMan en zijn trouwe hond staan we daar weer. Weer een glazen deur. Natuurlijk op slot, want stel je voor dat je in Leiden eens ergens zo naar binnen zou kunnen lopen. Dat moeten we natuurlijk niet hebben.

“Oh je bent een schat!”

Fuck. Zei ik dat nou echt? Na ons gesprek over werk, de banenmarkt en het genot van vrijheid na een werkdag? Na ons gezwats over zijn te lieve hondje wat vol drift boven stond te kwispelen? Oh boy, waarom loop ik ook rond met een halve rommelmarkt in mijn tas.

“Graag gedaan hoor lieverd! De voordeur moet je toch echt zelf openen. Daar heb ik nog geen sleutel van.”

DeurMan wat doe je mij aan? Daar sta ik dan. Op de drempel van de galerij. Kijkend naar DeurMan. Oh, gossie. Hij is blond. Ik val in herhaling; DeurMan wat doe je mij aan? Ga eens ergens anders de heer spelen. Laat mij maar zwemmen in het zwarte gat, wie weet overleef ik het wel.

Ik bedank hem, giechel wat om zijn opmerking en ontvang een vluchtige knipoog.

Oh DeurMan, ga eens weg. Mijn tas is een zooi en mijn haar. Mijn haar zit niet.

Bron afbeelding.

21 comments on “Lelijk

  1. Zo’n tas waar eindeloos veel spullen uit blijven komen? Die hebben jullie vrouwen allemaal volgens mij. Waar koop je die dingen? Ik heb een rugzak en daar kan maar een bepaalde hoeveelheid in. Ik zou er bijna een moord voor doen om eindeloos spullen in mijn tas te kunnen doen.. ๐Ÿ™‚
    Wat ik me nu afvraag, hoelang duurde het voor je je voordeur open had? ๐Ÿ˜›

    De tekst van Thijs is geweldig.

    1. Stiekem heb ik ook een leren rugtasje. Zo een die wel hip genoeg is dan natuurlijk. Het verbaasd me echt keer op keer hoeveel zooi er in kan en hoeveel dingen ik nooit gebruik. ๐Ÿ˜› De deur ging gelukkig snel open. Niet omdat ik mijn sleutels had, maar omdat ik gewoon maar even op de bel drukte. (Wie iets niet kan vinden, moet gewoon maar even bellen ๐Ÿ˜› )
      De tekst is zo tof, na een paar keer luisteren vallen er steeds andere dingen op. Ik heb zijn albums online gevonden en hij heeft woordentalent. Heel tof!

  2. Mooie mensenโ€ฆ

    in de ogen
    van velen
    zijn alle anderen altijd knapper

    allicht vinden die anderen dat ook
    zien ze in hun spiegel een lelijk spook

    bron
    van inkomsten
    voor elke dames- en herenkapper

    Weer heel graag gelezen, Cassilda! ๐Ÿ™‚
    Lenjef

    1. Deze reactie ga ik morgen aan mijn lieve collega van zestien laten lezen. Ze mompelt wel eens iets over haar uiterlijk, in vergelijking met een ander. Deze woorden zullen niet alleen mij raken, maar haar hartje vast ook <3 Dankjewel voor de lieve woorden!

  3. Pingback: Echt lelijk |

Geef een reactie