Lauwe stralen

Golven van de tijd dansen samen met zonnestralen op mijn benen. Ik voel hoe de warmte van buiten de winterkou probeert te breken. Een terugkerend tafereel. Elk jaar kijk ik naar hoe de zon door kille, grijze wolken sluipt. Alsof de stralen weten dat hun tijd spoedig aanbreekt.

“Kind, nu ik er nog ben…” Haar handen vouwen zich om het kopje heen. De koffie verwarmt haar handen en ze probeert het kopje steviger vast te pakken. Iets wat op haar leeftijd niet heel gemakkelijk meer gaat.

“Oma, wil je alsjeblieft niet zo praten?”
Ik wil er niet aan denken. Tweeënnegentig wil niet zeggen dat haar tijd er bijna op zit. Ze doet alles tenslotte nog zelf. Alles! Zelfs de ramen zemen.

“Toch komt er een dag…”
Haar koppigheid is hardnekkig. Ik voel haar reactie en mijn gedachte heeft het weerwoord al klaar.
Nee. Niet vandaag. Of morgen. Gewoon niet.

“Oma, wat klets je toch?”
“Lieverd, ik leef niet eeuwig. Ook ik word lauw. Wacht, zelfs ik word koud.”
“Lauw? Koud?”
“Ja net als dit slootwater.”

Ze staat op, strompelt naar de keuken en mompelt iets over echte ouderwetse koffie.

“Oma, pas op voor het snoer! We zijn nog niet klaar met de verbouwing van de keuken.”
“Ach kind, ik ben al tweeënnegentig en ben nog nooit…”

Doodse stilte komt vaak na een harde klap. Ik ren naar de keuken en zie daar mijn oma liggen.
Het bloed druipt uit haar oren en lijkt vrede te sluiten met de lauwe koffie.

Ze had toch gelijk. Het eeuwige leven was niet voor haar.
Ik had gelijk. Zonnestralen weten wanneer het tijd is.

7 comments on “Lauwe stralen

  1. Ja maar.. hoe is het nu met haar… dit pffff, ik zou gek worden als ik daar stond met mijn oma. Mijn oma zei ook dat ze het eeuwige leven niet had. Maar ik vond dat ze pas net kwam kijken bij 92. Ze heeft net de 100 niet gehaald.

    Love As Always
    Di Mario

  2. Eeuwig leven is voor de dommen. Ik zou niet eeuwig willen leven maar wel heel lang om te zien dat mijn kinderen – en kleinkinderen ter zijner tijd- het goed hebben.
    trouwens, 92 is wel een mooie leeftijd. Zeker als je alles nog kunt.
    mooi verhaal!

  3. Lege stoel

    op een keer ben jij de grootmoeder van de laatste zonnestraal
    want dood gaan, al is het soms een lang verhaal
    doen we, hopelijk omringd door liefde, allemaal
    voor een lege stoel bestaat geen pijnstiller, in geen enkele taal

    Een pijnlijk prachtig verhaal, Cassilda!
    Amai!
    Lenjef

  4. Gecondoleerd met het overlijden van je oma. Wat zul je verdrietig zijn…
    Een ontroerend en tegelijkertijd schrijnend verhaal. Je hebt een uitstekende hand van schrijven, maar dat is geen nieuws…
    Ik zou nooit eeuwig willen leven. De gedachte alleen al benauwt me.
    Sterkte en een dikke pakkerd ♥

  5. 92, de enige waarvan ik mee heb gemaakt die deze leeftijd heeft gehaald is mijn eigen overgrootmoeder, kleine omaatje noemde ik haar….

    Ik was 13 toen zij dus overleed op die leeftijd, en ze heeft gelijk jouw oma, en ik ga toch hopen dat het laatste stukje verzonnen is?

    X

Geef een reactie