Beter laat, dan nooit

Lekker kort door de bocht, en met een kort lontje verzend ik een niet al te aardig bericht. Het bericht was in de eerste instantie veel langer, en stond vol met woorden die alleen maar zouden afleiden. Fuck it, ik ga recht op mijn doel af, en trap op zijn tenen.


Misschien is dat een kleine understatement. Ik sla je kleine teen in tientallen stukjes, met zo’n oversized bouwvakker-hamer. Je kent ze wel, die hamers die een normaal mens niet opgetild krijgt. Tenzij je een pissed off chick bent, dan stelt die hamer niets meer voor.

De Alpha is weer eens kwijt. Ik heb hem los gelaten, halsband af en met een schop onder zijn ass er uit gekickt. Hij piepte niet, hij keek niet eens om. De Alpha was een paar dagen geleden, met zijn gedachten en semi-hoffelijke gedrag weer eens verdwenen met de noorderzon.

Sommige types zijn niet te temmen, er valt niets aan te veranderen. Die wijsheid heeft wel enkele weken op zich laten wachten. En kwam eigenlijk pas goed binnen toen het liefste vriendinnetje naar de Crush 2.0 wees, toen hij voorbij liep. “En dan denk jij nog aan de Alpha? Je kan niet eens meer zelfstandig adem halen als Crush 2.0 langs loopt.”

Langzaam loop ik op de hamer af, ik pak hem op en leg het bouwvakkersgoud terug in de gereedschapskist. Mijn handen voelen klam, en het enige wat ik zie is rust. Ik hoef de Alpha niet tot moest te slaan. Het heeft geen zin, ik sla nog geen deuk in een zacht pakje boter en mijn woorden gaan soms te ver. Gevalletje boven zijn pet.

Het moment dat we iets los laten, komt nooit op het moment dat we het nodig hebben. In ieder geval, beter laat dan nooit. Ofzoiets, zo ongeveer.

Bron afbeelding.

3 comments on “Beter laat, dan nooit

Geef een reactie