Kink in de kabel

“Zal ik je anders even iets geven, om over te praten?” Even lijkt haar lichaam te verstenen, ze beweegt niet en ik vraag mij af, of ze nog wel ademt. Ik loop op haar af, zie in gedachten de genadeklap al komen en weet zeker dat haar hoofd heerlijk zal stuiteren tegen de muur. Vrouwen maken ruzie, feeksen gaan elkaar te lijf.

Mevrouw Perfect speelt graag spelletjes. Doet alsof ze uit het etiquette boek gestapt is en zal nooit een ongetogen woord over een ander spreken. Tot het moment, dat je drie meter bij haar verwijderd bent. Dan ontwaakt haar alter ego Imperfectie, breekt de poort van de Hel open en staat zij daar als een in teer gegoten tippelaarster.

“Ja, ik kon toch ook niet weten dat het maar een roddel was?” Mevrouw Perfect zet haar handen in haar zij, neemt een tienerhouding aan en verdedigt haar woorden. Nog voordat ik haar kon uitleggen, wat mijn probleem is. Ik realiseer mij direct, dat ik met een waarzegster te maken heb.
Ze kan natuurlijk in de toekomst kijken, zonder dat ik haar vertel waarom ik zo kwaad ben. Ze weet al wat er komen gaat, heeft in haar glazen bol gezien hoe ik haar nek omdraaide en wil dit voorkomen. Het enige nadeel zal zijn, dat die toekomst voorspellende bol, haar eigen glazen oog was. Niet geheel waarheidsgetrouw dus.

Daar sta ik dan, tegenover de kleine dwerg met hakken. Haar lengte is net zo hoog als haar intelligentie, vandaar de palen onder haar voeten. Ze probeert zo dicht mogelijk bij de hemel te komen, vergeet dat de hel de enige plek is waar zij thuis hoort.
“Waarom doe je hem zoiets aan?” Geroddel hoort bij ons, ik weet het. We oordelen, praten en denken overal verstand van te hebben. Je kunt alleen wel een groot verschil maken in het dagelijkse praatje en iemand opzettelijk pijn willen doen. Op oorlogspad zijn, omdat haar perfecte imago anders niet schittert.

Ze kijkt mij aan, doet haar best om in mijn ogen te staren. Mevrouw Perfect faalt, krabt achter haar luizenoren en weet niet waar ze de woorden moet zoeken. Ze kan geen antwoord geven, of de oorzaak van haar gedrag benoemen.
“Ik weet het niet.” Ze zucht, slaat haar blik naar de grond en weet dat het geen geldige oorzaak kan hebben. Iemand met hartzeer laat je met rust, steun je en schop je. Mijn voet zal onder zijn achterste eindigen, zodra hij er klaar voor is. Of wij, er klaar mee zijn.

Meneer Blauwtje kreeg via whatsapp het leed onder ogen. Hij zou gedumpt zijn omdat hij losse handen had. Eigenaar van een kort lontje, die tijdens een slippertje een ongewenst relatiegeschenk had opgelopen. Dat cadeau had hij dan natuurlijk met alle vreugde uitgedeeld aan de hartenbreekster. Degene, die ooit zijn hartendief was. Leugens, en fabels.
De grote Alpha slaat nog geen deuk in een pakje boter en kan nog geen groentepot open draaien. Zelfs niet, met de laatste 1, 2, 3-draai sluiting van HAK. En zo gierig als de lakbal is, lijkt het mij erg stug dat hij met geschenken zwaait. Het feit dat zijn hart sloeg, voor zijn ex kan natuurlijk ook een reden zijn. Zijn hart slaat nog steeds, alleen omdat het moet. Omdat het vanzelf gaat, en het tegenhouden hiervan geen optie is.

“Wat verwacht je dan van mij?” Mevrouw Perfect krijgt praatjes, heeft nog steeds het denkvermogen van een gestrande potvis en ziet niet in dat het einde nadert. Haar minuten tikken langzaam weg, als ze zo door gaat is het zand uit haar zandloper des Levens daar. Daar, waar het niet zijn moet. Stil liggend, vast geroest. Zoals haar kunde om zelfstandig te denken.

Zonder nadenken open ik mijn gedachten, trek de deksel van de put en overspoel haar met woorden waarvan zij het bestaan niet eens van kende. Vloeken, doe ik voor gevorderden. Niet voor vrouwtjes Perfect, of hun alter ego. Tranen rollen over haar wangen, vallen op haar witte kunstzijde blouse en ze vraagt mij te stoppen. Ze heeft spijt, pijn en verdraagt het niet langer.
“Het enige waar jij spijt van hebt, is dat je gesnapt bent.” Ik ga zitten, pak mijn telefoon en lees het laatste whatsappje voor. Haar ogen branden, zoals water dit zou doen. Ze pakt haar spullen, verteld mij dat hier ik spijt van krijg en slaat de deur achter haar dicht. De klap is hard, maar niet zo hard als die plaat voor haar perfect geplamuurde bakkes.

Daar zat ik dan, Meneer Blauwtje trok een glimlach op en stak zijn duim omhoog. Hij vertelde mij dat Mevrouw Perfect hem had willen troosten, op een kut van nikkel. Haar beschrijven als goud, kan ik natuurlijk niet. Dat was meteen het punt, waarop ik haar reden vond.
De oorzaak van het geroddel om Meneer Blauwtje zwart te maken was slechts geboren uit afwijzing. Iets wat meer verteld over haar leed, dan dat van hem. Het schreeuwt dat Mevrouw Perfect slechts een Meisje Angst is. Geen vertrouwen in zichzelf, of haar leven. Geen trotse slinger kan vinden en dus opzoek is naar een stervende palmboom. Je kent ze wel, slaphangende bladeren. Zonder leven, trots of pit. Het moet je kink maar zijn.

En nu? Nu ga ik bibberend en bevend wachten op haar wraak. Haar zoete, imperfecte en pitloze reactie.

Bron afbeelding.

18 comments on “Kink in de kabel

  1. Tja roddelen. En dan de oorzaak van het roddelen er bij genomen. Veel mensen die uit zijn op wraak vanwege wat voor een reden dan ook verzinnen verhaaltjes over de geen zij willen kwetsen.
    Zo lang ik er maar niet aan mee hoef te doen. Want dan hebben ze een probleem πŸ˜€

    Hier leverde het iig weer een mooi verhaal op.

    1. Als iedereen er zo mee om zou gaan als jij dat deed, dan scheelde dat veel gezeik en geroddel. Ik ben er voor! (Stiekem ook niet, want waar moet ik dan over gaan schrijven? De zoetsappige kant van het leven? πŸ˜› )

    1. Soms herkennen ze zichzelf ook (vertel niet iedereen dat ze benoemt worden), zorgt wel eens voor grappige gesprekken en scheve gezichten. Misschien begin ik ooit mn eigen ‘prive’ of hoe die roddelblaadjes ook mogen heette.

Geef een reactie