In de prullenbak

Sommige karaktereigenschappen kun je niet verstoppen. Neem mijn onhandigheid, de blauwe plekken van mijn vriend bewijzen dat ik onhandig ben voor twee.

Bepaalde eigenschappen verraden zich door de kleinste aanwijzingen. Andere zijn zo overduidelijk aanwezig, zelfs een blinde zou ze zien aankomen
En toch bevinden vele van ons zich in een realiteit die nooit bestaan heeft, of ooit tot daadwerkelijke realiteit zal ontpoppen.

Ik vraag mijzelf af, wat is realiteit? Zijn het de tranen die vloeien wanneer de verbeelding zijn band verbreekt met de feiten? Is het openscheuren van onze wereld dat wat ons in de duisternis plaatst? Of leven wij, gebukt in de mist van een ander, vrijwillig in een sprookje? Laten wij onszelf geloven dat dรฉ realiteit bestaat?
Wie bepaalt wat echt is? Wie bepaalt wat goed is? Of slecht? Wie geeft degene die ons labels opplakt een label? En wanneer zien wij dingen zoals ze zijn?

Misschien komt er ooit een dag waarop ik niet onhandig ben. Of een dag waarin bloed niet tussen het onkruid wegkruipt, omdat oorlog alles is wat wij zien. Misschien komt er ooit een dag waarop wij met zijn alle inzien, dat realiteit nooit bestaan heeft, en waarschijnlijk ook nooit geboren zal worden.

Een van mijn andere eigenschappen is om van onderwerp naar onderwerp te springen. Zonder dat er enig verband is. Het gevolg? Reacties die voor geen meter kloppen. Er zijn namelijk mensen die alleen de eerste regel lezen, om vervolgens op de laatste regel een reactie achter te laten. Ik heb er de schurft aan. Zeker wanneer de mailbox zo nu en dan mailtjes ontvangt met de grootste kolder die je bedenken kan.
Ach, idioten hebben we ook nodig en gelukkig zijn er ook mensen die reageren naar inhoud. Mensen die de tijd vinden om tientallen blogs te lezen en te reageren met inhoudelijke reacties. Ze bestaan gelukkig, want anders had ik de reacties al maanden geleden uitgezet.

Het advies? Wanneer je mijn doldwaze en vaak nergens op slaande teksten wil lezen om binnen een minuut een reactie te plaatsen, stop uw hoofd in een prullenbak. Daar laten wij namelijk het vuil.

Een andere eigenschap is mijn korte lontje. Maar dat is vast geen verassing meer.

9 comments on “In de prullenbak

  1. Laat ik dan eens met het laatste beginnen. Die reacties. Ik heb het ook. Het zet me regelmatig op de laatste trede om er gewoon mee te stoppen. Of doorgaan en reacties uitschakelen. Maar ja, er zijn mensen die wel heerlijk reageren.

    En dat onhandige en de blauwe plekken van je vriend. Waarom heeft hij dan blauwe plekken? Hij is toch niet onhandig? ๐Ÿ˜›

    1. Het zijn inderdaad de reacties die verrassen die het uitschakelen van reacties tegenhouden, maar af en toe komt het stoom uit mijn oren ๐Ÿ˜›
      Nee, hij is absoluut onhandig. Hij heeft pech dat als ik onhandig ben, hij vaak in de buurt is. Knuffels veranderen nog wel eens in kopstoten. Gevaar voor de samenleving ben ik.

  2. Niet iedereen kan zo goed lezen en schrijven zoals jij zou willen. Maar het is soms wel moeilijk voor mensen om er even aandacht aan te besteden. Soms kun je lezen dat ze jouw gedachte niet begrijpen, maar wel de moeite hebben genomen om hun gedachte erbij hebben gezet. En soms.. heel soms reageer ik ook maar met รฉรฉn woord. Maar dat heeft er dan meer mee te maken dat ik het stuk zo goed vind, dat ik er eigenlijk niets aan toe wil voegen om dat het zo sterk is.
    Blauwe plekken bij vriendje… wat doe je met hem… dan kan echt niet hoor.. hij kan toch niet vertellen.. ja dat komt door mijn vriendin. ๐Ÿ˜‰

    Love As Always
    Di Mario

  3. Mensen lezen vaak wat ze zelf willen lezen, vooral veel tussen de regels door. Als je dan van de hak op de tak springt, dan botst dat nogal eens, daar krijg je dan weer blauwe plekken van..

    Zo is de realiteit voor iedereen weer anders, hoe je ook je best doet om deze zwart op wit te krijgen door te schrijven, als iemand anders jouw realiteit leest, dan is deze niet meer van jou..

  4. De dingen zijn wat ze zijn

    de beklijvende realiteit, ach, alles zijn gedachten
    die vaak de lach verdringen
    van ons en onze lievelingen
    het is wat het is, laat je er niet door versmachten

    Blijven ademen รฉn lachen, Cassilda! ๐Ÿ˜€
    Lenjef

  5. Ja, het begin en het einde zijn inderdaad tamelijk verschillend. Die zag ik niet aankomen met een beginnetje over onhandig zijn en blauwe plekken. Ik vind het bijhouden van allerlei blogs best pittig hoor. Er zijn zoveel leuke bloggers, en een doordachte reactie formuleren kost bij mij ook tijd. Dus ik moet eerlijk bekennen dat het reageren er steeds meer bij inschiet. Jammer! Maar er moet ook tijd overblijven om te schrijven, werken en sociaal te doen.

  6. Wie weet val ik er ook wel onder, although, ik lees sommige stukken van jou, en van de week schreef ik lost for words, weet dan, dat ik heel vaak, jouw gedichten juist soms wel 3x heb gelezen, of je stuk wat je neer hebt gezet, en dan kan ik er weinig mee, omdat het al zo krachtig is.

    En reacties, ja, ik denk dat iedereen er mee kampt, ik heb vaak al geschreven dat iets zo en zo is of werkt, en dan nog de vraag, terwijl het antwoord juist al uitgebreid staat, of mensen vragen om een link, terwijl alles wat vet en schuin gedrukt is een link is en er direct al staat.

    Jij onhandig, je vriend blauwe plekken, straks denken ze nog dat je hem mishandeld ๐Ÿ˜‰

    X

Geef een reactie