Illusie

Wanneer de vlammen om zich heen zullen slaan en ik met open armen de dood ontarm, zal ik dan eindelijk voelen wat warmte is? Snel klapt hij het notitieboekje dicht. Kut, hij las het. De woorden die met veel pijn gesneuveld waren op het papier, gaven hem nu een kijkje in het leven van iemand die nog maar een droom had. Het einde ervan.

Wat moest hij nu? Snel opende hij het volgeschreven vodje. Op zoek naar een naam, een straat, een telefoonnummer. Iets wat hem zou leiden naar de persoon achter de verhalen. De zwarte wereld die smeekte om het licht. Een schreeuw voor hulp, maar helaas daar waar niemand er iets mee kon.
Zijn ogen kropen over de woorden, lazen zinnen die niet voor hem bestemd waren en nergens vond hij een aanwijzing. De woorden werden killer. Alles werd zwart en hij wist het zeker. Het einde was voor de schrijver te dicht bij.

“Damian! Waar zit jij met je gedachten?”

Hij schrok zich wezenloos, stopte het notitieboekje snel in zijn rugzak en zwaaide naar zijn buurmeisje. God, wat moest zij wel niet van hem denken. Weer zo’n gedwongen gesprek omdat hij haar gewoon niet zag staan. Begreep Natas dat maar.
Damian draaide zich om en daar stond ze dan. Een jonge meid die zich soms wat vreemd gedroeg. Haar lange, rode en sluike haren vielen langs haar gezicht en de zonnestralen die Natas ving leken gegijzeld te worden door haar ziel. Rood, was nog nooit zo rood geweest.

“Is je boek zo spannend? Je was helemaal van de wereld.”, vragend keek zij Damian aan.

Nu zitten jullie daar. Met je verwachtingen over mijn kleine verhaal, de kleine ideeën die malen in het achterhoofd en de vragen die langzamerhand naar boven komen drijven. Vervelend is dat. Zeker, als ik vandaag nog geen antwoord heb.
Het zal je maar overkomen. Je vindt iets. Iets wat niet van jou is. Het heeft een verstrooide bezitter gehad en ligt daar momenteel een beetje vergeten bij. Wachtend op de redding, of simpelweg een nieuwe eigenaar. Het ligt voor het oprapen. Zoiets als geluk, maar dan voor blinden.

Jij bukt. Raapt het vergeten en volgeschreven vodje op. Leest. En breekt schending op iemands privacy. Ja, het is misschien wat ver gezocht. Wat als ik het vodje vervang voor een goed gevulde portemonnee? Nu heb ik je geweten te pakken. Jij kijkt. Bestudeert de pasjes, op zoek naar een naam.
Laat de pasfoto’s tussen je vingers glijden en ziet gezichten die niet in jouw leven horen. Maakt een beeld van een persoon die niet om deze schending vroeg. Je loopt verder en bedenkt je wat het juiste zou zijn. Gaan we contact opnemen met de bank? De verzekeringsmaatschappij die achter al die plastic pasjes zit of geven we het netjes af bij de politie. Hoe dan ook, de opties zullen langs je ogen schieten, achter in je brein.
Er zullen altijd patserpikkies en karnemelkkutten zijn die te ver gaan. Het geld in hun eigen leven steken en het omhulsel ervan dumpen in een vergeten prullenbak aan de kant van de weg. Genieten van de YOLO mentaliteit, maar stiekem een dreun op hun neus verdienen.

Privacy bestaat niet. Niet omdat Damian nieuwsgierig is, of omdat de buurjongen er vandoor gaat met de beurs van die oude dame. Nee, omdat wij elkaar de rust niet schijnen te gunnen. Het genot om echt iets voor onszelf te hebben, een moment voor echt alleen de eigen ik. Het bestaat niet.
Privacy bestaat niet, en wij schenden zelf deze grenzen. Wat doe je wanneer een vriend de laatste verliefdheid opzoekt op Google? Slechts om te bewijzen dat de Leukerd stiekem geheimen heeft. Wat doe je zodra blijkt dat de buurvrouw stiekem haar benen spreidt voor de halve straat? Schud je dan nog vriendelijk de hand van haar man? Wat doe je, als je in de spiegel kijkt?
Nu lijkt ik misschien net een paranoïde dwaas, die overal spoken ziet. Maar wees eens eerlijk? Wat is er nu nog echt prive?

Bron afbeelding.

13 comments on “Illusie

  1. Helaas is er weinig prive, maar aan de andere kant, we geven zelf ook zoveel prijs. Blijkbaar hebben we er ook geen behoefte aan. Maar er zijn wel grenzen. Dat beseft ook niet iedereen op fb.

    Love As alwyas
    Di Mario

  2. Je hebt gelijk. Maar de meeste mensen werken hier aan mee want ze hebben niets te verbergen.
    En het gaat ver. Overal staan camera’s. Dus niet alleen je buren en zo. Nee ook de overheid heeft een profiel van je.
    Maar de meeste mensen stemmen in met deze vergaande inbreuk om hun privacy.
    Het is al te laat.

    1. De overheid heeft geen flauw benul van wat de burgers doen. Neuzen in zaken van schapen, terwijl de wolven hun feest vieren. Vies, en te laat. Dat is een ding wat zeker is.

  3. Mooi geschreven. Je kunt veel beïnvloeden, ook wat privé is. Door rookgordijnen en/of schijnbewegingen bijvoorbeeld. Ik verbaas me nog steeds, hoeveel mensen er op geilen om hun hele privé bloot te geven op o.a. FB. Beetje geheimzinnigheid blijf ik mooi vinden 😉

    1. Dankjewel Jaap! Jouw woorden doen altijd zo veel goeds 😀 FB is een groot rookgordijn. Schreeuwen dat ze gelukkig zijn, maar in het echte leven.. leven ze als een parasiet.

  4. Wat nog echt privé is? Jouw werkelijke ik, denk ik, de ik zoals je bedoeld bent en eens kan worden wanneer je je werkelijk los weet te maken van de heersende gekte.
    Maar wat jouw blog betreft – prachtige tekst!

  5. Wolfskers

    misschien zit wat we in groep onze privé noemen
    behalve de schone schijn
    gevangen in ons diepste zijn
    tonen we enkel de mooiste kant zoals de bloemen

    Lenjef 🙂

Geef een reactie