H2 – Oma, moet ik je even helpen?

oma

‘Ik was eerst aan de beurt hoor meisje!’ Natuurlijk. Daar is Oma weer. Ik schud mijn hoofd, stuur een knipoog naar mijn zusje en vraag haar om even naar mij te komen met haar telefoon. Even kijkt ze me vreemd aan. Ik zie de verwarring in haar ogen. Ze was toch aan de beurt? Mocht toch eindelijk haar speelgoedtelefoon afrekenen? Wat! Ze mocht toch zelf helemaal alleen pinnen? Ze was toch al negen.

‘Monster, kom maar. We gaan even netjes op onze beurt wachten.’ Of de oude tang eerder was, ik weet het niet. Misschien stond Oma geestelijk al een aantal jaar bij de kassa, maar met haar snelheid nog net over haar eigen voordeurdrempel. Je weet het niet. Alles is mogelijk bij met die oude krengen.

‘Cassilda, vindt die mevrouw mij niet aardig?’ Daar sta je dan. Leg jij eens uit aan een kind dat sommige dametjes rustig hun heup mogen breken over de staart van hun oude kat. Leg jij maar eens uit dat sommige Omaatjes in de overgang blijven hangen en dat dementie hier allerlei vreemde zaken mee uithaalt. Leg jij maar eens uit dat het soms netter is om de gek zijn zin te geven. Of haar zin, in dit geval.

Mijn zusje is speciaal. Een beetje onhandig van tijd tot tijd, maar dat alles heeft met haar cadeautje te maken. Niet de speelgoedtelefoon, maar het cadeau wat ze met haar geboorte kreeg. Ze denkt anders. Meer. Sneller. Begrijpt het soms niet zo goed en uit zich dan dus ook anders. Het probleem bij dit soort cadeautjes is dat je het soms niet aan de buitenkant ziet. Ze ziet er uit als een lange draadnagel van negen. Met lang blond haar in een staart. Vrolijk. Speels. Blauwe kijkers die je laten verdrinken. Maar, hoe je het ook went of keert. Ze is autistisch.

‘Lieverd, die mevrouw heeft een beetje haast. Natuurlijk vindt ze je wel aardig. Je bent toch de beste.’ Ja. Mijn zusje is de beste. Zoals alle kinderen dat zijn. Alle kinders mogen horen dat ze geweldig zijn. Dat er iemand is die zielsveel van hun houdt. De slimste zijn. Dat alles wat ze willen haalbaar is, zolang je er voor gaat. Elk kind verdient vlugge zoentjes op het voorhoofd. Dikke knuffels. Cadeautjes, gewoon. Zo maar. Zonder reden.

‘Kijk kind, ik ben aan de beurt. En dan moet jij wachten.’
‘Hey Oma. Niet voor het een of ander, maar moeten was in 1940. Ik zou het fijn vinden als u uwe snater even sluit. Afrekent. En weg gaat.’
‘Pardon?! Zij moet gewoon leren dat de wereld niet een grote roze wolk is.’
‘U moet gewoon leren om uw bakkes te houden. Ik wil u anders wel helpen, maar dan eet u de aankomende zes maanden door een rietje. Interesse?’

Nee. Net echt heel netjes van mij. Ik had haar moeten negeren. Zoals mijn zusje doet, wanneer mensen vervelend zijn. Ze kijkt dwars door ze heen. Irritante kutten bestaan in haar wereld niet. Oma kwam voor haar staan en terwijl ik een stap naar voren deed om Oma even terug op aarde te helpen, deed mijn zusje iets geweldigs.

‘Mevrouw, mag ik deze afrekenen alsjeblieft? Ik heb een pinpas!’ Ze gaf haar telefoon aan de kassamiep die plots begon te stralen. Ze zei mevrouw tegen haar. Vroeg netjes of ze mocht afrekenen en vertelde vol trots dat ze een pinpas had.

‘U hoeft het niet in te pakken hoor! Ik krijg dit van mijn zus.’ Zusje draait zich om, wijst naar mij en stelt mij even voor aan de kassamiep. ‘Dat is Cassilda, mijn zus. Ja echt, mijn grote zus!’

Glimlachend loop ik op mijn zusje af, sla mijn arm om haar heen en fluister ik haar zachte woorden toe. ‘Ik ben zo trots op jou.’ Ze haalt de pinpas uit het apparaat, geeft hem terug en kijkt. ‘Cassilda, ik ben ook trots op jou.’

Ja. Want haar grote zus heeft oma niet in het ziekenhuis gemept vandaag.

Bron afbeelding.

18 comments on “H2 – Oma, moet ik je even helpen?

  1. Met zo’n zusje ga je niemand slaan. Dat is wel duidelijk. Maar ik heb nog nooit zo’n irritant oud mensje tegengekomen dat ik wilde gaan slaan.
    Zal het Zeeuwse platteland wel zijn dat de oudjes hier iets milder zijn 🙂

    1. Hier had ik het pas nog over met een bekende. Het verschil tussen de drukke randstad en het gebrek aan manieren. Maar, ik moet eerlijk zijn. Ook ik laat mijn manieren wel eens varen. Zonde eigenlijk.

  2. Ssssst…..

    mogen we het domme stervelingen kwalijk nemen
    dat het hen aan verstand ontbreekt
    een gek de zotte waarheid spreekt
    is zwijgen de oplossing voor dovemans problemen

    Je bent een échte zus!
    Prachtig, Cassilda!
    Lenjef

  3. Hahahhahaha, dit is zo herkenbaar… Jozef Kiprich zeg… “Grote” mensen kunnen zo irritant zijn. Ik kan dan ook moeilijk mijn mond dichthouden. Doen zij ook niet, dus ik ook niet. Hallo… het is mijn opvoeding… doe jij maar wat aan je eigen gedrag…

    Love As Always
    Di Mario

  4. (Mijn vorige reactie is ineens weg… dus ik ga nog maar eens proberen hetzelfde te schrijven… weet je dat dat best moelijk is)
    Whahahahhaa, wat geweldig, ik zie het zo voor me…
    (Ik weet het echt niet meer… owh… dementie.. nu al…. ;-))

    Love As Always
    Di Mario

    1. Toen we met z’n alle erachter kwamen dat Zusje anders was, kwamen de testen. Ik herinner mij nog heel goed dat er een contactpersoon kwam (van haar eerste school) om kennis te maken met Zusje en ons allemaal. Een van haar eerste vragen aan mijn moeder was “Als je een wens kreeg, wat zou je dan wensen?” Mijn moeder vroeg niet om ‘genezing’. Maar dat zusje maar mocht opgroeien tot een gelukkig mens en zichzelf zou kunnen redden. Mijn hart smolt en toen viel het kwartje. Iedereen is speciaal, en dit is haar cadeautje. Maar, om eerlijk te zijn, gingen daar wel wat tranen aan vooraf. Zusje is m’n held.

  5. Er zijn op weblog al heel wat verhalen over autisme verschenen. Heel leerzaam. Vooral ook omdat steeds weer blijkt dat autisten dan wel autisme me hebben, maar vaak ook heel mooie talenten en dat ze dat, bijzonder, speciaal maakt. Jammer dat er dan vaak die clash is met de maatschappij die altijd op ‘gemiddeld’ is afgestemd.
    Mooi te lezen dat jij je zusje zo beschermt tegen bozige elementen.

  6. Het kan aan mij liggen, maar veel bejaarden die hun mond vol hebben over de slechte opvoeding van de jeugd, kan van dezelfde jeugd nog het een en ander leren. Autistisch of niet.
    Mijn complimenten dat je de vrouw niet opgevreten hebt;-)
    Afgelopen vrijdag had ik nog iemand die tegen me zei dat ik mijn dochter moet loslaten. Ik heb haar neergeschoten. Je leest het nog wel…
    Lieve groet. Ik ben ook trots op jou!

    1. Nooit je dochter loslaten. Onzin. Mijn moeder zegt ook wel eens dat ze loslaten moeilijk vindt. Er hoeft niet losgelaten te worden, gewoon een beetje speling. Ik ben benieuwd naar het verhaal en wacht geduldig af. Oh wat lief! Je bent een schat X

Geef een reactie