H1 – Afstandsbediening

afstandsbediening

“Jezus, gek! Wil je er een draaideur van maken?” Ik gooi mijn tas de hoek in. Hij staart, haalt zijn schouders op en schudt zijn hoofd. Misschien weet hij het al. Roddels gaan soms sneller dan het licht en dit, dit is er weer een uit DwazenDroplullenDorp. “Godver, wat staat er op mijn voorhoofd dan?!”

“Laat eens kijken.”

Voorzichtig legt hij zijn handen op mijn schouders Terwijl hij voorzichtig door zijn knieën zakt, bestudeert Meneer Spraakzaam mijn voorhoofd. Hij wiebelt wat met zijn wenkbrauwen en ik probeer niet te exploderen. Niet nu. Hij kan het ook niet helpen dan mannen klootzakken zijn.

“Er staat dat je wel een reep chocolade kan gebruiken.”
“Wel twaalf ook.”
“Ach, niet zo overdrijven pop. Ga maar alvast zitten, zet ik even snel thee.”

Ik loop de woonkamer in en zoek wanhopig naar de afstandbediening van zijn geluidsinstallatie. Een mannenhuiskamer. Vol met troep. Onzin. Zooi wat wel eens gestoft mag worden. Hoe dan ook, een huiskamer zonder afstandsbediening.

“Ouwe, waar legt dat ding dan joh?”
“Waar de afstandsbediening ligt?
“Ja, ligt. Wat jij wil.”
“Geen idee.”
“Jezus. Ruim die takkenzooi dan ook eens op hier!”

Met het stoom uit mijn oren loop ik naar de keuken. De vuilniszakken liggen altijd op hun plek. Hij gebruikt ze vast niet. Netjes in het keukenkastje. Links. Naast de schoonmaakmiddelen. Die waarschijnlijk nog nooit gebruikt zijn.

Wapperend met de grijze komo zak loop ik terug. De huiskamer veranderd binnen enkele tellen in een overzichtelijke ruimte. Rondslingerende post, in de zak. Zijn schoenen, die gewoon in de gang horen, in de zak. Zijn tekeningen, in de zak. Alles wat ik tegenkom gaat de vuilniszak in.

“Gaat het lekker met je?”
“Ik wil hier rustig zitten.”
“In mijn huis?”
“Ja!”

Meneer Spraakzaam rolt met zijn ogen. Trekt de vuilniszak uit mijn handen en zet deze rustig in de gang. Ik hoor hem iets mompelen. Geen idee wat, mijn gedachten lopen over. Waar ben ik mee bezig? Ik zou toch niet exploderen. Niet nu. Niet hier. Niet bij hem. Hij is onschuldig.

“Wat is er gebeurd?”
“Ach, dat paasei vroeg me mee uit.”
“Ja en toen?”
“Zei ik nee. Ik heb er geen behoefte aan.”
“Wat is het probleem dan pop?”

Ja. Wat is het probleem dan. Is er wel iets mis? Is het mogelijk om iemand vriendelijk te bedanken en toch zijn uitnodiging af te wijzen? Zonder zijn tere ziel op het hart te staan? Of op zijn te lange tenen? Zijn er mannen die nee als antwoord kunnen accepteren, zonder te veranderen als een doldwaze huisvrouw met een hevige PMS-bui?

“Hij noemde mij een preutse dwaas. Ik moest niet zo rebels doen en gewoon iets met hem afspreken.”

Meneer Spraakzaam barst uit. Het lachen stopt niet en even lijkt hij meer op een enthousiaste zeehond dan op het punkpikkie dat ik ken. Tranen rollen over zijn wangen en hij snakt naar adem.

“Ach pop, het pikkie had vast geen nee verwacht.”
“Dus?”
“Ik praat zijn gedrag niet goed, maar vergeet niet dat je hem waarschijnlijk gekwetst hebt.”

Ja. Dat is het. Je mag als meisje, wat zeg ik, als vrouw, nooit een date afwijzen. Dat kan niet. Staat niet netjes. Netjes ja zeggen. Knikken. Volgen. Doen alsof je het geweldig naar je zin hebt, zelfs als je aan tafel zit met dat wat je een non niet eens gunt. Of wel.

Laat mij maar een dwaas zijn dan. Met mijn middelvinger zwaaien. Ik wil niet. Ik ga niet. Ik doe niets wat ik niet wil. Nee is nee. Anders zeg ik wel ja. En nu wegwezen. Idioot.

Bron afbeelding.

14 comments on “H1 – Afstandsbediening

  1. Pffff, mannen.. Ik ben zo blij dat ik op vrouwen val he.. 😉
    Trek het je niet aan hoor… sommige weten niet beter. Tegen mij mag je altijd nee zeggen hoor… En anders doe ik dat zelf nog wel eens.

    Love As always
    Di Mario

  2. Ja, dat mannen klootzakken zijn …. 😛
    Iemand vriendelijk bedanken en toch afwijzen kan zeker wel. Je hoeft niet onbeschoft te zijn om dat te doen. Hoe iemand daar verder op reageert is eigenlijk helemaal jou probleem niet. Zou het niet moeten zien in ieder geval.
    Laat het los, en vergeet het paasei? lol. Die bijnamen die jij hebt voor mensen. Ik maak er in mijnhoofd allemaal beelden bij 😀
    De muziek: Puik 🙂

    1. “Heel lief van je, maar nee dankje. Ik heb er geen behoefte aan.” Uhhhh, dat was best netjes toch? Het gekibbel en mijn middelvinger achteraf niet. Maar, shit happens 😛 Haha, de bijnamen. Stiekem kost dat soms best nog wel moeite. 😛
      Manson wil ik echt nog graag een keer live zien. Maar aan de andere kant vind ik zijn imago wat te ver gaan soms. Toffe muziek is het zeker!

  3. Ja

    sommigen
    verdragen
    alleen een ja op al hun vragen

    de slachtoffers worden goed uitgekozen
    het zijn meestal lui die heel snel blozen

    geen nee
    durven zeggen
    doch hierover nadien altijd klagen

    Lenjef 🙂

Geef een reactie