Gewicht van gekte

zelfmoord, gekte, moord

“Het is niet zo erg om de duisternis in de ogen te kijken, zolang de duisternis maar niet uit jouw ogen komt.” Jezus. Wat vertel ik het Lam nu weer? De woorden vlogen zijn kant op en de impact zou grotere wonden achterlaten dan die hij zichzelf ooit toebracht.

Zwarte lokken vallen speels voor zijn ogen en in zijn blik zie ik de troepen al marcheren. Het is dat ik weet dat dit leger bij hem hoort, anders zou ik hem het licht uit zijn ogen slaan. Het Lam kende toch geen licht. Sprak al jaren zonder emotie, volgde en knikte. Hij was het Lam. Ter prooi gevallen aan zijn persoonlijke strijdmacht.

“Ik ben niet gek.”

Zacht kruipen de tonen uit zijn mond. Stotterend volgt zijn verhaal. Het lam is niet gek. Hij is gewoon schizofreen. Dat is gewoon. Heel normaal, voor hem.

“Nee al die troep is normaal. Iedereen zoekt een weg naar zijn ziel. Met een mes, terwijl de druppels levenssap via alle kanten proberen te ontsnappen aan de duisternis. De duisternis die jij draagt, waar jij het eigendom van bent geworden.”

Ik ga voor hem staan, leg mijn hand voorzichtig op zijn pols en voel de enige warmte die hij ooit geven zal. Het bloed wat het Lam zijn lichaam uit werkt is alle warmte die hij aan de wereld zal schenken. De wereld gaf hem toch ook niets?

“Wil jij mij loslaten?”
“Nee.”

Daar staat hij, als de pisvinger die hij is. Zijn mond vol tanden en een hoofd vol stemmen. Klanken die al jaren de baas over hem zijn. De stemmen die het Lam vertellen wat er zal gebeuren. Wanneer hij moet springen en vanaf hoe hoog. Zijn baas. Zijn wereld. Eenzaam, maar met velen.

“Maar ik wil loslaten. Afscheid nemen van het gewicht van het leger.”
“Je bedoelt afscheid nemen van het gewicht van gekte?”
“Ik ben niet gek!”
“Wat ben jij dan wel?”

Voorzichtig glijdt zijn hand langs mijn gezicht. Ik voel hoe de druppels bloed op mijn gezicht op zoek zijn naar zijn verlossing. Hij wil van het leven af, het leven wil van hem af. Verloren, onderdrukt en vergeten. De gekte is als een spiegel van zijn ziel. Schreeuwend in de duisternis. Daar waar geluid geen stilte kent. Iedereen schreeuwt in het hellevuur. Wie moet zijn woorden dan nog horen? Is er iemand die de klanken van waanzin kan verstaan?

“Ik ben…”

Hij kent zichzelf niet. Weet niet wat zijn hart sneller laat kloppen en kent enkel de zwarte kant van alles wat ooit bestaan heeft.

“Ik ben verloren.”
“Ja, dat zie ik.”

De tranen van het Lam kruipen zacht over zijn getekende huid. De hel heeft niet alleen sporen op zijn ziel achtergelaten, kringen om zijn ogen tonen de innerlijke strijd met het zwarte leger. Het Lam is niet anders dan een omhulsel voor ’s werelds pijn.

“Help mij dan.”

Ik loop naar de schuur. Stevig met zijn hand in die van mij. Verwikkeld, zoals het in zijn hoofd verstrengeld is. Ze zullen wel denken dat ik gek ben. ManieMan op stap met de nieuwerwetse Messiah. Samen op zoek naar de verlossing.

Trillende handen openen de deur, zoekend tussen de vergeten spullen. Ik ben op ontdekkingsreis naar het eeuwige antwoord op alles. De enige oplossing die het Lam nog geschonken kan worden. Dat wat hem zal verlossen, iets wat een einde zal brengen aan het gewicht van gekte.

“Blijf staan liefje.”

Mijn kunde om knopen te leggen, dassen te strikken en vriendinnetje te spelen werpen zijn vruchten af. Het duistere fruit, wat hem nog verder terug zal schoppen dan de appel van Eva. Dankjewel papa, dankzij jou kan ik knopen leggen. Dankjewel vader, jij maakt van mij een moordenaar.

Voorzichtig laat ik de lus om zijn nek vallen, mijn afscheidszoen landt op zijn imperfecte voorhoofd en mijn laatste woorden liggen dieper in mijn hart dan ooit te voren. Het einde begint. Hier. Met het Lam en zijn stoel. De knoop die alles verbindt en alles tot einde zal brengen.

Zijn voeten bewegen. Het Lam voelt zich niet ongemakkelijk. Zijn blik lijkt de dood te omarmen en zijn eerste glimlach is als engelengezang. Het Lam is er klaar voor, hij is ongeduldig.

“We zullen op je passen vanaf de andere kant.”
“Dat weet ik liefje.”

De tranen hopen zich op in mijn ooghoeken. Ze verzamelen zich en de stappen die mij buiten de schuur zullen brengen voelen aan als een vierdaagse. Loslaten is alleen voor degene die geen kracht hebben. Voor de kudde met een heel leger in hun hoofd. Op zoek naar vereenvoudiging van het leven. Loslaten, daar heb je ballen voor nodig. Of, een stuk touw.

Doei liefje.

X-je.

Bron afbeelding.

Een verhalenboom waarin ik drie inzendingen heb verwerkt.

1. Het is niet zo erg om de duisternis in de ogen te kijken, zolang de duisternis maar niet uit jouw ogen komt.
2. Loslaten
3. De vereenvoudiging van het leven.

Degene die mijn verhalenboom versiert heeft met “Het is niet zo erg om de duisternis in de ogen te kijken, zolang de duisternis maar niet uit jouw ogen komt.” mag zich tot genie bekronen. Wat een prachtige zin, echt wonderschoon en ik denk dat deze zin nog vaker voorbij gaat komen.

Het Lam is een gedeeltelijk bestaand persoon. Het beste aan het Lam in het echte leven is dat hij nog leeft en dat met de inname van zijn medicatie de wereld zo slecht nog niet is. Dat neemt niet weg dat het leven voor hem toch een ander gewicht kent. Zijn schouders zijn sterk, maar fragiel. Vreemde combinatie.

18 comments on “Gewicht van gekte

  1. Gedachten, dat ben jij

    we denken
    allemaal
    met het eigen brein

    al zijn alle gedachten
    waanzin waarop niemand zit te wachten

    toch denkt
    elke denker
    dat ze normaal zijn

    Een ongezien prachtige verhalenboom, Cassilda!
    Met gebogen zwierigheid neem ik voor jouw schrijftalent mijn oude pet af.
    Lenjef 🙂

  2. Heel mooi geschreven. Heel mooi. En de vereenvoudiging van het leven kwam van mij. Heel leuk om te lezen, dat het in een hele andere context is neergezet. Een andere dan die ik voor ogen had. Gaaf!

    1. Heb in mijn concepten map ook een verhaaltje staan over een lichtekooi ziet hoe het allemaal makkelijker kan in het leven. Dat verhaal wil niet echt vlotten, maar wie weet verras ik je er ooit mee. Dankjewel lieve Jaap!

  3. Mooi geschreven, en dat uit 3 inzendingen voor de verhalenboom. De eerste inzending is dus van een voor mij bekende blogger 😀 althans, dat maak ik op uit de reacties.
    Ik zit ook nog te denken of ik wat zal achterlaten in je verhalenboom.
    Genoten van het verhaal, en de muziek paste er weer lekker bij 😀

    1. Ja vond de drie inzendingen wel goed bij elkaar passen en vooral de zin over duisternis.. zo mooi! Dikke credits voor Mario en zijn geniale geest. Iets achterlaten mag altijd, voorlopig blijft de plugin nog wel rondhangen. Dankjewel! Het nummer doet mij altijd denken aan het Lam, kon dus niet missen vandaag.

  4. Wat ontzettend mooi geschreven, Cassilda. Triest en waar en surrealistisch. Wat fijn om mijn ingezonden (troetel)woord ‘loslaten’ ook in dit prachtige verhaal terug te vinden!!! Petje af xxx
    Een perfecte inspiratiebron, die verhalenboom, voor iemand die woorden en gevoel zo met elkaar weet te vermengen.

  5. Gaaf idee zo een verhalenboom.

    “Het is niet zo erg om de duisternis in de ogen te kijken, zolang de duisternis maar niet uit jouw ogen komt.” is briljant….

Geef een reactie