Gek op eerlijkheid


Zondagochtend. Misschien was het zelfs nog geen ochtend, alles was donker. Met mijn zombie-look slof ik voorzichtig naar de keuken. Het is koud. Winter. Bah. De kraan vult het glas met water, mijn keel snakt naar de inhoud van het glas. Wakker worden is altijd al een strijd geweest.

De bel gaat. Ik kijk op de klok. Hoor als zestienjarige mijn ouders zuchten.

“Het zal de buurman wel weer zijn.”
“Het is nog geen negen uur!” Mijn moeder is ook geen ochtendmens. Ik lijk stiekem toch best op haar en slof voorzichtig naar de deur.
“Cassil, laat hem maar. Ik heb er geen zin in.”
“Dan zeg ik dat toch gewoon.”

Voorzichtig haal ik de deur van het slot. Open de afbakening van pure rust en het adhd springkuiken aan de andere kant.

“Hey Cassil! Ik kom even een bakkie doen!”
Zijn voet raakt bijna de vloer achter de drempel. Bijna is gelukkig niet helemaal.
“Nee, dankjewel. Ik heb er geen zin in.”
Zonder aarzelen sluit ik de deur. Draai de sleutel in het slot om en plof tevreden neer op de bank. Wegwezen. Rust. Muziek. En gewoon even geen mensen. Mijn koptelefoon land op mijn oren, en de gitaren stromen voorzichtig (geintje, volume op maximaal) mijn oren binnen.

“Cassilda!”
“Ca-ssilll-da!!!”
Mijn moeder roept. Zoals alleen moeders dat kunnen. Ze komt gemakkelijk boven het volume van mijn walkman uit en vraagt of ik gek geworden ben. De buurman niet binnen laten. Dat kan toch niet. Dat hoort niet. Dat is niet netjes.

“Nee. Doen alsof je op die gek zit te wachten wel zeker.”

We zijn bijna dertien jaar verder. Ik gooi de deur nog steeds dicht voor ongewenste gasten. Jehova’s, droeftoeters op zondagochtend en damn, als het moet laat ik zelfs mijn zusje voor de deur staan. De middelste natuurlijk. Maar helaas, ze heeft de sleutel.

Een paar dagen terug kwam dit verhaal weer eens naar boven. Moeders heeft haar best gedaan om mij van dit asociale gedrag af te helpen, maar ik heb haar koppigheid. De deur gaat dicht. Ik negeer appjes waar ik op zou moeten reageren en als het echt niet anders kan, dan negeer ik je zelfs als je voor me staat.
Waarom zouden we ons over vrolijk moeten opstellen voor dat waar we geen zin in hebben. Waarom? Leren we onze kinderen niet altijd om eerlijk te zijn? Een dikzak, is een dikzak. Een rode, is een rode. Een gek zoals ik, is en blijft een gek. Hoe je het ook wendt of keert.


Bron afbeelding.

10 comments on “Gek op eerlijkheid

  1. Hahaha geweldig. Ja eerlijkheid is veel beter dan bijvoorbeeld nep gastvrijheid. Ik had er toevallig gister een gesprek over. Ik mag iemand namelijk niet. En nu wordt er van me verwacht dat ik me daar overheen zet en vriendelijk en leuk ga doen. Ik kan met zoveel mensen door een deur, en als ik iemand niet mag is daar een reden voor. Ik doe dan niet net alsof. En zeker niet in mijn eigen huis.

    EN ja, mensen kunnen veranderen, maar slechts in de zin van een beetje hier en daar. Dus gewoon jezelf blijven! ๐Ÿ˜‰
    En de muziek is weer lekker.

  2. Heerlijk, heerlijk, heerlijk, ben het helemaal met je eens, zo ben ik ook, al is die ochtendhumeur iets minder aanwezig en jouw moeder, dan toch weer dat ouderwetse eigenlijk, nee daar heb ik nooit aan mee gedaan zelf, en mijn dochter ook geleerd, denk om jezelf, eerst aan jezelf denken, pas dan kun je er voor een ander zijn, wie het ook is… als jij zin hebt, lol

    Ze mag mij zelfs zeggen nu even niet mam, ik ben de eerste die dat begrijpt. Maar hoe jij dit neer hebt gezet, ik kom niet meer bij!

    Wees altijd jezelf, daar bereik je het meeste mee ๐Ÿ˜€

    X

  3. Ontwaken in een nachtmerrie

    misschien is vluchten in dromen
    de laatste grens
    waar je als mens
    open geesten kunt tegenkomen

    Blijf zo lang als het kan gek doen, Cassilda! ๐Ÿ™‚
    Lenjef

  4. Ik moet er niet aan denken dat de buurman om de klipscheet bij ons op de stoep stond. Is-ie helemaal van de pot gerukt! Eerlijkheid duurt het langst. In alle opzichten!
    Mooi stukje.
    Lieve groet <3

  5. Hahahaha, dat doet me denken aan vroeger toen ik nog ging stappen tot een uur of negen in de ochtend… en dan werd ik gebeld door mensen.. rond een uur of elf, twaalf.. of ze een bakje koffie konden komen drinken. Nou……… laten we het zo zeggen, ik word nog steeds niet gebeld op de zondagochtend.

    Love As Always
    Di Mario

  6. Mee eens! Je hoeft niet klaar te staan voor iedereen die zich daarvoor aanbiedt. En dan houd je mooi meer tijd over voor de mensen die er echt toe doen. Of voor jezelf.

  7. Verdorie, wou ik net effe lekker een bakkie doen, bleef die deur gesloten. Ik zag nog wel iets bewegen maar verder geen reactie. Tja, zo drijf je al je kennissen natuurlijk wel het cafe in. Maar je hebt wel gelijk: eerst jij en dan een ander. Dat zouden al die socialen eens moeten leren. Daar zou de wereld een stuk van opknappen.
    Goed bezig Cassil. ๐Ÿ™‚

  8. Bij mij is het juist omgekeerd. Het lukt mij maar niet ‘nee’ te zeggen. Niet aan de deur : Natรบรบrlijk ben je welkom, buurvrouw! Ik doe mijn administratie wel als jij slaapt vannacht.’ en ook niet aan de telefoon: ‘Ja ma, ik kan mijn vier uren thuis zitten schrijven best onderbreken om voor jou even naar het postkantoor te gaan.’ Misschien moesten wij eens van elkaar leren?

Geef een reactie