Ga met je kloten aan het werk

kloten

Over achtenzestig dagen werk ik negen jaar bij mijn werkgever. Ik verwacht natuurlijk dat mijn collega’s mij die dag feliciteren en mij trakteren op taart. In werkelijkheid zal het wel anders gaan. Ik loop rond half elf naar de bakker, bestel wat gebak en wanneer ik over de drempel stap hoor ik mijn collega’s. “Oh, je bent negen jaar in dienst hé ouwe!”

Op mijn vijftiende zag ik het licht. Donder op met school. Ik leer hier niets. Klasgenoten zijn zó kinderachtig en ik heb echt wel wat beters te doen dan luisteren naar die kale voor de klas. Ga weg. Ik wil weg. Mam, mag ik van school af?

Nu hoor ik jullie mopperen. Cassilda, naar school met je donder. Zitten. Zwijgen. Leren. Zo werkt het alleen niet. Ik raakte gedemotiveerd en gooide met de pet naar mijn opleiding. Vreemd genoeg zakte mijn cijfers weinig en bungelde het allemaal nog rond de zeven. Tot de dag aanbrak en ik met een onvoldoende voor Nederlands thuis kwam.

“Wat is dit?”
“Een onvoldoende.”
“Waarom?”, zuchtend verlieten de woorden mijn moeders klankenkast. Nederlands en haar oudste dochter waren nooit een geslaagde combinatie geweest, maar dit sloeg alles.
“School is stom. Mag ik van school af? Ik leer niets!”
“Dat laat dit proefwerk wel zien.”

Moeders had een probleem. Een kind in de puberteit. Een dochter die graag van school af wilde omdat ze ervan overtuigd was dat ze niets leerde. De oplossingen waren er in overvloed.
Sluit haar maar op. In haar kamer, met het huiswerk. Overhoor haar elke dag en controleer of dochterlief het huiswerk wel maakt. Geef de dochter huisarrest voor elke onvoldoende die er nog komt en speel de grootste heks die je maar kan zijn als moeder van een opstandige tiener.

Nu willen jullie natuurlijk horen wat mijn moeder deed. Wat haar oplossing was en hoeveel ruzies er volgden na haar standvastige besluit. Hoe ik met deuren smeet en gilde als een overhetpaardgetiltde-kuttekop.
Er gebeurde niets. In ieder geval, ik gooide geen enkele deur dicht. Moeders sloot mij niet op en vond zelfs oplossingen die mij aan het leren kregen.

“Als je voor elk vak minimaal een zeven haalt, gaan we winkelen. Dan hoef je een dag niet naar school en gaan we nar de stad.”

Ja, dat deed ze. Ik stak mijn hoofd in de boeken, want ik wilde een nieuwe jas. En schoenen. Wat beltegoed. Misschien ook nog een andere haarkleur. Ik had mijn zevens nodig. Een kwartaal later kwam ik met mijn rapport thuis. Alles was, op Nederlands na, hoger dan een zeven. Nederlands werd gelukkig afgerond en daar haalde ik dan net die langverwachte zeven mee.

Maar. Ik wilde nog steeds stoppen met school. Geen jas, geen schoenen en zelfs geen piercings die mij van dat plan konden laten wijken. Arme moeders, want daar was ik weer. Mopperend. Klagend. Zat van mijn opleiding.

“Als jij je examens haalt, met voor elk vak minimaal een zeven én je middenstandsdiploma erbij doet… dan mag je van school. Voor een jaar. Maar je gaat wel werken!”

Vroeger, toen er nog kuilen waren in plaats van drempels, was je leerplichtig tot je achttiende. Het niveau maakte niet uit, je ging gewoon naar school tot je achttiende. Dat mijn moeders mij twee jaar eerder het licht aan het eind van de tunnel liet zien was dus een groot wonder.

Ik mocht stoppen. Het enige wat ik even hoefde te doen was mijn middenstandsdiploma halen. Nederlands leren. Leren. Leren tot ik een ons zou wegen. Een jaar later kon de vlag uit. Tas eraan en slingers door de straat. Ik was geslaagd. Twee negens, vier achten en…. en een zeven voor Nederlands. Mijn middenstandsdiploma was geen enkel probleem en was na zes maanden behaald. Eindelijk. Ik kon stoppen met school. Ik mocht gaan werken.

Een baan vinden was twaalf jaar geleden zo moeilijk niet. Ik was zestien en mocht van mijn weekendbaan een fulltime maken. Ze zagen me graag, ik was een goedkope kracht en draaide al anderhalf jaar mee.

Een baan vinden is tegenwoordig, als zestienjarige snotneus, nog steeds zo moeilijk niet. Nee. Ik ga geen praatjes ophangen voor degene die al maanden van de daken schreeuwen dat het allemaal zo lastig is. Ook niet voor de achttienjarige, of zelfs voor de begin twintigers. Er zijn misschien geen banen in overvloed meer, maar er is werk.

Het probleem ligt ook niet bij het aanbod. Maar bij de vraag. Wil ik hamburgers flippen bij de Mac? Wil ik onderbroeken vouwen bij de Zeeman? Wil ik wel vakken vullen bij de Albert Heijn? Of wil ik een directeursfunctie?
Wil ik een baan in mijn vakgebied, (wat logisch is aangezien je niet voor niets een opleiding volgt) of wil ik werken voor mijn eigen centen? Zelfs als dit betekend dat ik even een paar hamburgers flip? Even wat vloeren veeg, tot er iets beters op mijn pad komt? Gewoon, met mijn kloten aan het werk?

We horen steeds vaker dat jongeren geen baan kunnen vinden. Ze willen wel, maar vinden niets. Heeft dit misschien te maken met de zoektocht naar gouden eieren? Of is er ook echt niets?

Zoals ik mijn langdradige verhaal begon, werk ik bijna negen jaar bij mijn huidige werkgever. Ik begon bij dit bedrijf omdat ik werk nodig had. Het kan niet eenvoudiger, ik had geld nodig om mijn rekeningen te betalen en ik dacht why the hell not.

Mijn werkgever betaalde vervolgens twee opleidingen (en diverse cursussen) en gaf mij na een dienstverband van zeven maanden een vast contract. Ik sta momenteel in mijn derde vestiging, en ben misschien bevooroordeeld.
Elk jaar verschijnen er miepjes ‘ik kan geen werk vinden’. Maar na een paar dagen is er maar één opmerking realistisch. Ga met je kloten aan het werk.

inspiratie
bron afbeelding

24 comments on “Ga met je kloten aan het werk

  1. Ik wilde vroeger wel werkeloos worden, maar ondertussen zijn er zoveel mensen die dat willen dat ik beter voor directeur kan solliciteren 😉 Nee hoor, ik werk al bijna 16 jaar voor mijn huidige werkgever en dat bevalt me prima.

    Love As Always
    Di Mario

  2. denk dat je de allerjongste bedoeld, vanaf begin twintig kan het toch al knap lastig worden… neemt niet weg dat sommige banen als minderwaardig gezien worden door vele, elke baan is er een..

  3. Ik heb nog nooit een uur zonder werk gezeten, vanaf mijn 13e. Waar ik me tegenwoordig mateloos aan stoor, zijn die zogenaamde moderne hippies. Hippies die vinden dat niet iedereen hoeft te werken en dat ze mogen lanterfanten in naan van de liefde. Zij moeten een schop onder hun kloten krijgen 😉

  4. Toen er nog kuilen waren in plaats van drempels.. Prachtig omschreven. Het was een betere tijd want ik denk dat de schokbrekers van auto’s langer meegingen, en het gebonk van tractors en vrachtwagens over drempels is ook niets.
    Ik heb nog meegemaakt dat ze me bij de ene baas kwamen weg jatten met meer loon. Gewoon op de werkvloer. 🙂

  5. Ik gooi er even een stelling bij:

    De jeugd verwacht droombanen om hun mobieltje te kunnen onderhouden en zijn te verwend door wat de maatschappij hun voorspiegelt. Ze kunnen niet door deze illusie prikken en zijn derhalve te lui en trots om te beginnen met simpele baantjes als flippen, vegen of vullen.

    Roept u maarrrrr.

  6. Naamloze graven

    er bestaat geen minderwaardig werk onder het zwerk
    al doet het velen zeer
    minachting des te meer
    zonder ongeschoolde handen stond er nergens een kerk

    Ondergewaardeerde activiteiten zullen er helaas altijd en overal zijn, Cassilda.
    Lenjef

  7. Prijs je rijk met je moeder! Ze heeft je serieus genomen en je “geactiveerd.” Veel jongelui hebben minder doorzettingsvermogen of hebben geen zin in minder leuke baantjes. Maar dat werk niet voor het oprapen ligt, is een ding wat zeker is.
    Lieve groet

  8. Mijn dochter heeft net haar diploma in de evenementen organisatie gehaald, maar ze solliciteert op die klote baantjes omdat ze inderdaad gewoon wil werken met haar kloten tot ze eventueel ooit haar droombaan zal vinden. Waarom kan de droombaan nog niet? Ze heeft nog geen rijbewijs en solliciteert nu zelfs in de horeca voor full time, en op dit moment zit ze in de val met een nieuw bedrijfje hier in de stad, waar men haar de hele maand sept voor niets laat werken om dan te zien of ze überhaupt een contract krijgt bla, vrijdag heeft ze weer een sollicitatie gewoon in een kantine ze loop de hele stad af en kijkt in de kranten en uitzendbureaus maar zij krijgt het nog niet voor elkaar, ik hoop toch echt dat ze binnenkort de baan vindt. En dat wil ze zelf ook.

    X

      1. Zeker weten, ze heeft al een nul uren contract in een call center geloof ik nu en kantine krijgt ze volgende week te horen, en ja, ze is gewild, ze blijft echt hangen op het rijbewijs, ze krijgt eventueel zo auto van de zaak, gezien evenementen door het hele land plaats vinden, moet zij zich snel kunnen verplaatsen… en vaak ook nachtwerk he 😉

        1. Correctie, ze heeft vandaag training gehad, en gaat een maand proefdraaien in call center, ze krijgt 32 uur, wil er 40 en van die kantine is eventueel dat nul uren contract, daar wacht ze nog op de uitslag pas einde deze week of zo… whoooooooopie! Ik ben zo blij, weer even een zorg minder!

          X

Geef een reactie