Fictie

“Ze hebben voor jou een speciale plek in de Hel.”, sist hij. Zijn ogen zijn gevuld met haat, zijn vuisten al gevormd. De Patser staat breed, en denkt dat het indruk maakt. Hij zou mij het liefst tegen de muur aan gooien, mijn nekwervels vervangen met halve stoeptegels en als het even kan.. mijn hartslag laten stoppen.

Echte vrees heb ik in dit soort situaties niet. Ik zou niet weten waarom, hij doet groot. Maar is stiekem een kleine mekbek. Zo’n schoft, die in het donker leeft. Er op kickt. Er voor leeft. De adrenaline geeft hem het gevoel van bestaan, en de junk doet alles voor zijn volgende gevoels-shot.

Zonder enig patser gedoe ga ik voor hem staan. Gewoon, zoals ik dat altijd doe. Mijn handen, ongeïnteresseerd in mijn zakken en ik kijk hem niet aan. Waarom? Hij is het niet waard. Hij bazelt verder, over die plek. Vlammen zullen om mijn handen slaan, de handboeien des Hel zullen mijn zondes nemen. Straffen, voor alle dingen die ik hem aan gedaan heb. Ik zal branden, op die ene speciale plek. Ver, bij hem vandaan.

Mijn hand glijdt langs zijn wang, vol woede pakt meneer Zondaar mijn pols. “Als jij zo door gaat meisje, dan kom je er snel achter.” De vlammen slaan nog net niet uit zijn oren, en ik lach. “Die plek, voor mij… dat is de troon.” Ik trek mijn arm terug, uit zijn egotrippende grip en lach hem recht in zijn gezicht uit.

Hij blijft versteend staan, kijkt alsof hij water ziet branden en het zal niet lang meer duren voordat het doordringt. Het kleine stadse meisje, was niet onder de indruk van deze trippende Alpha. Ik pakte het laatste pak melk en gaf hem een knipoog. “Dat gaat best smaken, zo in de Hel.”, siste ik.

Het bovenstaande stukje tekst, is fictie. Fictie, met hoofdletters stiekem. Niets is waar, behalve het feit dat sommige alpha mannen, enkel uit hun plaat gaan voor het gevoel. Ze hebben de controle nodig. Gedragen zich baas, terwijl ze simpel bitch zijn.

Vandaag is het weer zo ver. Mijn vakantie is voorbij gevolgen. Ik heb genoten van de vrije tijd, en stiekem ook van het dagelijks iets online gooien. Mijn gezwats kost zo nu en dan, aardig wat tijd. Ik ben niet snel tevreden, en wil graag een bepaald gevoel meegeven met de stukken die ik online zet.
Het bovenstaande stukje, was eigenlijk een kleine test. Ik heb mijzelf een bepaalde tijd gegeven, om iets te creëren uit niets. Zevenenveertig minuten, waar ik er op dit moment nog vierentwintig van over heb. Dwaas, ja. Ook dat ben ik van tijd tot tijd.

Maar gelukkig, nog steeds geen dwaze Alpha.

Hoe dan ook, ik wil gaan kijken of ik op deze manier toch dagelijks iets online kan zetten. Fictie, en natuurlijk de waargebeurde fratsen uit het leven van een dwaas meisje.


Bij het zien van Rob Zombie kan ik alleen maar aan mijn vader denken. Ze lijken op elkaar, als twee druppels water. Alleen, mijn vader is natuurlijk veel liever.

Bron afbeelding.

8 comments on “Fictie

  1. Ja, dagelijks is een echte uitdaging. Maar je hebt talent 😛 dus dat gaat wel lukken. Alleen niets forceren. Als het niet lukt dan niet. Dan kan je altijd nog een Rob Zombie plaatsen.
    Fijne werkdag 😉

Geef een reactie