Feeks; de introductie

Soms twijfel ik aan mijn psychische gezondheid. Ik hoor haar stem, lees haar berichten en terwijl de rillingen over mijn rug lopen, plan ik haar einde.

Ach, wat wil ik haar toch graag uit de hel helpen. Deze hel, die wij al jaren geleden tot realiteit hebben gecreëerd. Haar dood zal voor enkele tranen zorgen. Tranen van geluk.
Waarom mag ik haar niet? Waar komt de haat vandaan, die ik voel zodra ik haar stem hoor? Waarom kruisen onze paden keer op keer?
Er zijn te veel vragen zonder antwoorden. Ik weet het, zo is het leven. Daarom is dit de hel.
We hebben geen vlammen nodig om te branden in het hellevuur. Ik heb geen wonden nodig om pijn te voelen.
Het enige probleem is dat ze mij persoonlijk nog nooit iets aangedaan heeft. Eigenlijk is dat niet het enige probleem. Nee. Ik kan niet moorden. Als gevallen engel maak je van alles mee in deze hel. Ach, was Satan geen gevallen engel? Bracht hij niet het leed naar de wereld? Of was het vanaf het begin al raak?
Wij creëren deze puinhoop. Laten emoties de beslissingen maken, terwijl we slechts enkel aan onszelf denken. Het resultaat is een wereld waarin we elkaar het liefst in vrede zien. Ver onder de grond, terwijl de wormen ons maken tot dat wat we echt zijn. Zielloze monsters.

5 comments on “Feeks; de introductie

  1. Ik hoop toch wel dat ik ook veel en vaak aan anderen denk, misschien nog zelfs vaker dan aan mijzelf, oh wacht, nee die tijd is ook voorbij het wegcijferen, in balans dan 😉

    X

  2. Danse macabre

    velen voor ons creëerden de hemel en hel
    en op den duur
    het vagevuur
    waarrond wij lachend dansen zonder bevel

    Zin in een walsje, Cassilda? 🙂
    Lenjef

Geef een reactie