Drijfzand

drijfzand, nee is nee

Volgens mij mankeert hij iets aan zijn oren. Als ik nee zeg, dan blijft het nee. Godver, hoor ik daar nou mijn eigen moeder uit mijn mond komen? Nee is nee. Anders zeg ik wel ja. Ja dus. Ik ben haar geworden. Sta hier met mijn middelvinger in aantocht houding, wachtend op zijn reactie. Niet dat het uit maakt. Als ik ja had willen zeggen, dan had ik dat wel gedaan.

Jezus, waarom bestaan er toch zoveel idioten? Waarom denken bepaalden mensen dat ze met dwingen hun weg wel zullen vinden op het vochtige zandpad? Nee idioot, het enige wat jij zal vinden is drijfzand. Ik zal wachten tot de onderkant van je dubbele onderkin het opslokkende doodsbezoek raakt en dan, heel misschien dan, bel ik de reddende engeltjes. Duim maar voor zover je dat nog kan in het drijfzand, dat de weggebruikers netjes aan de kant zullen gaan voor de brandweer. Anders? Anders moet jij maar hopen dat die half verzopen longen van jou, werken op zandkorrels.

De ambulance zal nooit arriveren. Ik haal de kaas rasp langs het gezicht van je moeder. Zorg dat haar oude huid een nieuwerwetse peeling ondergaat en terwijl de huidkrullen van haar gezicht vallen zal zij schreeuwen voor verlossing.

Haar stem zal niet ver komen. Ik prop haar klankenkast vol met haar eigen tenen. Na onze kleine strijd. Niet tussen die oude feeks en mij. Nee. Mijn nieuwe schaar. Het vlees was geen probleem, maar haar botten doorknippen? Dat werkte gewoon niet. Haar gejammer zal voor de buren niet opgevallen zijn. Iedereen in dit ouderentehuis is doof. Slaapt. Of herkent de realiteit niet meer onder het gewicht van al hun verplichte medicatie.

Misschien kan ik ook wel wat medicatie gebruiken. Iets wat mijn ziel laat zweven tussen de realiteit en dat wat ik voor ogen heb. Iets waarbij de dagen niet overgaan in nachten, maar voor eeuwig constant blijven. Het is gewoon zoals het is en daar zal nooit een einde aan komen.

Ik hoef in deze wereld geen nee te zeggen, omdat ja simpelweg niet bestaat. Er zal geen eindeloze en vooral nutteloze discussie geboren worden omdat jij de pastinaak niet uit je oren kan vissen. Nee. Het zal gewoon zo gaan, zoals het gaat.

Ergens weten jullie ook dat ik weer eens overdrijf. Dat mijn woorden een spelletje spelen, zoals ik maar wat graag een spel zou spelen met zijn leven. Zijn dood zal niets betekenen. Voor mij. Ook niet voor zijn moeder, aangezien ik de oude tang toch haar ogen voor eeuwig laat sluiten. Nog voordat hij zijn laatste ademt probeert te winnen. Terwijl de zandkorrels zijn oren zacht uitdruipen.

Opgedonderd met dat halfzachte gedoe. Weg met die liefde voor al, vrede op aarde en andere onzin die wij vanaf jonge leeftijd al in onze brein gestampt krijgen. Het is onzin. We hoeven niet iedereens vriendje te zijn. Jij hoeft mij niet aardig te vinden en ik jou gelukkig ook niet.

Toch blijft nee echt nee. In ieder geval, wel als je lelijk bent. Kijk, ben je rood. Twee meter nog iets en zit je onder het inkt, dan kunnen we nog onderhandelen. Je mag best links slapen als je wil. Liever niet, maar ach. Wie ben ik om te oordelen over een rooie.

Mocht je een blonde Alpha zijn, ook dan speel ik het spel wel mee. Ik giechel, speel onschuld en weet al lang waar het gesprek heen zal gaan. Ik krijg mijn zin en kruip zonder moeite over de obstakels die eigenwijze mannen brengen.

Maar, ben je een opdringerige leraar? Zo een die zijn eigen kroost niet eens in bedwang kan houden? Dan krijg je de rambam maar. Ik gooi mijn charme niet in de strijd, want nee is nee. Ik lach niet vriendelijk onder het genot van een bak koffie, want nee is nee. Ik zal geen compromis sluiten, omdat nee gewoonweg nee is. Ik heb niets te schaften met een leraar die nog moet leren hoe de Nederlandse taal werkt. Dat ‘uhh’ geen lidwoord is. Dat begeleiders aankijken er niet voor zal zorgen dat je leven opgegeten wordt. Nee, ik laat hem enkel verdrinken in drijfzand.

Nee is nee. Wat begrijp je daar niet aan?

Bron afbeelding.

21 comments on “Drijfzand

  1. Hallo Cassilda, wat ben je lekker op dreef deze ochtend…. ik geniet mateloos van de manier waarop je je woorden uit spuugt. Het doet me zin krijgen om me ook eens helemaal te laten gaan, met kettingzagen en knotsen. Bij mij zit het onder tig lagen onderdrukking verborgen, veel te veel en veel te diep. Waar is die graaf machine?

    1. Gedachten uit en gaan maar, dat is de beste graafmachine die er is. Als ik niet bij mijn woorden stilsta, vliegen ze er zonder enige moeite uit. Soms schrik ik er zelf van πŸ˜›

  2. Heuj!!! Ik ben rood en bijna twee meter en genoeg tattoos πŸ˜‰ Heel leuk en bescheiden πŸ™‚ Maar wil niet links slapen….Jammer weer

  3. Nee

    nee is nee, het drieletterwoord zegt het zelf
    met de oren voor wie het bestemd is
    is misschien al vele jaren iets mis
    en dan helaas brul je β€˜t gewoon tegen jezelf

    Ja, deze nee gaf me snel
    overal kippenvel, Cassilda! πŸ˜€

    Lenjef

    1. Lieve Lenjef, mijn spamvanger was een stoute vandaag. Sorry dat je zo in het spam gegooid werd, niet heel tof. (Maar, als het goed is gebeurd het niet meer. Zo wel.. dan vis ik je er weer uit <3 ) Dus de mensen die nee niet willen begrijpen, moeten even langs de BeterHoren. Dankjewel voor je lieve woorden en mail. U rock X

  4. Cassilda je overtreft jezelf. Waar haal je het allemaal vandaan…! Petje af. Mijn nee zal ook nooit en te nimmer een ja worden, voor wie dan ook, maar ik kan het niet zo mooi beargumenteren als jij.

    1. Zodra ik stop met denken vliegen de woorden er zonder problemen uit. Alleen om dat voor elkaar te krijgen is soms wat lastig. Dankjewel voor de lieve woorden! En laten we de pet maar ophouden met de wind en regen. Brrr.

Geef een reactie