De dood van de buurvrouw

De buurvrouw is ziek. Levensbedreigend. Het komt waarschijnlijk niet meer goed.
Nu zit ik hier met mijn gedachten. De zon valt door de ramen naar binnen en zacht landen stralen op mijn schouders. Het werkt verwarmend, en maakt alles binnen seconden verwarrend.


Ze gaat dood. Na al die jaren dat ik hier woon, ken ik haar nauwelijks. Ze heeft een man. Hij zegt goedemorgen. Twee puberende kinderen. Ze schreeuwen, maar de laatste paar maanden steeds minder. Ik dacht eigenlijk dat ze het huis uitgetrapt waren. Maar nee, ze dragen de wereld op hun schouders. Hun moeder is aan het sterven.
Terwijl ik een slok van mijn thee neem, laat ik het bezinken. Voor zover dat gaat. De dood is er altijd wel, maar zelden zo dichtbij.
De buurvrouw laat haar pubers achter op een wereld waar niemand ook maar iets om de problemen van een ander geeft. Alles is een ver van mijn bed show. Totdat het je buren zijn. Een dorpsgenoot. Een bekende van een kennis. Of nog erger, een kennis, vriend of familielid. Dan pakt de dood ons even bij de strot, lacht naar ons en spuugt ons in het gezicht. De dood heeft maling aan alles.
Ook aan de dochter van hiernaast. Met haar acties. Ze heeft een fonds opgezet, zamelt via social media geld in om haar moeder naar Amerika te laten vliegen. Om haar levensschenker te laten opereren. Daar waar alles mogelijk is, zolang je geld hebt.
De hele straat heeft al gedoneerd, de kerk, de moskee, zelfs de plaatselijke zwerver vond in zijn broekzak nog wat kleingeld voor de zielige, stervende buurvrouw. Ergens zal dit gedrag wel als hartverwarmend gezien worden. Daar waar de hippies hun kamp hebben opgezet en onder het genot van hogere sferen bidden naar boven. Help de buurvrouw, genees haar. Sta haar strijd bij, help haar naar Amerika en laat de doktoren die voor God spelen haar oversteken naar het betere leven. Een gezond leven, waarin ze de kans heeft om ooit oma te worden.
Ik zie dit niet direct als hartverwarmend gedrag. Ik zie schapen die zich druk maken over de wolf die in het midden van de groep staat. Vol paniek blaten ze, blind voor het pak wolven dat daarginds op de heuvel staat. Ze grommen en laten hun tanden zien, terwijl het kwijl langs hun mondhoeken naar beneden druipt. Het pak is veel groter en gevaarlijker dan dat ene wolfje in het midden van de groep.
De buurvrouw zal van mij geen cent krijgen. Niet omdat ik wil dat ze sterft. Niet omdat ik hoop dat haar kinderen moederloos door het leven zal gaan. Maar omdat dit soort acties geen zoden aan de dijk zetten.
Al dat geld zou gebruikt kunnen worden om de ziekte in het algemeen te bestrijden. Om te zoeken naar een medicijn. Het verlossende antwoord voor alle getroffenen. Duizenden levens eerder redden, in plaats van dat leventje een deur verder.
Noem mij kil, harteloos of anti sociaal. Maar kijk eens in de spiegel. Herinner jij die dag nog? De dag waarop de deurbel ging, er een collectebus onder je neus geschoten werd en jij zei…. “ik heb geen kleingeld in huis.” Je sloot de deur voor problemen van ver, maar opent de armen voor problemen van hiernaast. Wat een gekte.

 

ps. Fictie, met een kern van waarheid.

4 comments on “De dood van de buurvrouw

  1. Jou hoeven ze dus ook niet uit te nodigen voor de icebucket en dat soort acties. Ik kan me er iets bij voorstellen. De dood is dichtbij, nooit leuk, maar hoe erg zou de wereld eruit zien als iedereen nog zou leven.

    Love As always
    Di Mario

  2. De schaduwkant van de zon

    de dood volgt iedereen als een onafscheidelijke gezel
    vooral op de zonnigste aller dagen
    wanneer mensen vergeten te klagen
    sleurt zijn schaduw de beste zielen uit het mensenvel

    Ik mis je, Cassilda!
    Lenjef

Geef een reactie