Chocolade

“Ja, lekker.” Hier zit ik dan, mevrouw braafjes uit te hangen. Haar woorden snijden als messen in mijn ziel en het liefste zou ik haar naar de overkant willen helpen. Ik weet zeker dat mijn werkgever mij hier een bonus voor zou geven. Waarom sla ik de zuurstof niet zonder genade uit haar longen? Het is niet alsof ze een ziel draagt of haar hart ook daadwerkelijk gebruikt. Ze is slechts wat opvulling op deze wereld. Meer niet.

Zuchtend breek ik mijn reep chocolade in een aantal stukken. Mijn moeders woorden galmen in mijn achterhoofd. Delen, want dat is netjes. Het enige wat ik met haar wil delen is mijn nietmachine. In haar strot, tot de nietjes haar neus uit komen springen. Mijn chocolade is niet voor niets dat van mij.

Mevrouw Perfect bedankt mij, zoals alleen zij dat kan. Met een arrogantie die ik nog nooit ergens anders heb mogen aanschouwen. Ze neemt een hap en even springen de vergiftigingsplannen in mijn hoofd. Poep, waarom heb ik daar nooit eerder stil bij gestaan? Vanavond bak ik cake. Speciaal voor haar.

Nu lijkt het misschien alsof ik problemen heb met mijn collega. Je denkt misschien dat ik eens een afspraak zou moeten maken met de psycholoog om mijn woedeproblemen een plek te geven en een compleet mens te worden. Want je collega pijnlijk achter willen laten op een verlaten stuk vluchtstrook, nee. Dat kan natuurlijk niet.

Ze zit. Ze kijkt. Ze ademt. Alleen dit drijft mij al tot waanzin. Haar woorden klinken als nagels over het schoolbord en ik weet zeker dat er ooit een einde komt aan de dagen zoals vandaag. Het is misschien een vijftien jaren plan, maar alsnog. We gaan er voor.

“Heb je misschien een probleem met mij?”

Mevrouw Perfect is dan misschien wel blond, maar dom is ze zeker niet. Misschien heb ik mijzelf wel verraden. Ik heb de halve chocoladereep in een keer in mijn hamsterwangen gepropt en zou het liefste weg willen lopen. Het maakt niet uit waar ik terecht kom, alles is beter dan bij haar.

“Ja.”

Ik ga er niet om liegen. Ik moet je gewoon niet. Als dromen werkelijkheid zouden worden dan mocht ik dansen op je graf. Spugen in je grafkist en je man naar levels van extase brengen waarvan hij het bestaan nog niet kent. Nog niet lieverd, nog niet.

“Wat heb ik je ooit misdaan?”

Haar onderlip trilt en de hoeken van haar ogen zijn iets vochtiger dan normaal. Mevrouw Perfect speelt de onschuld en zet het natuurlijk op een huilen. Alle collega’s kijken naar haar kleine toneelstuk en hier zit ik dan. De boeman. De duivel die de onschuldige collega het leven zuur maakt. Ja, maar wel een die chocolade uitdeelt. Dit is natuurlijk om mijn karma een beetje te zuiveren. Iedereen zal vreugde omarmen wanneer ik ze een stukje chocolade geef.

“Klagen achter mijn rug om, noem jij niets?”

Zonder dat ik er echt over na kan denken vloeien mijn gedachten door de ruimte. Ik gooi al mijn frustraties haar kant op en zie dat haar waanzin met de seconde groeit. Ze geilt erop. Haar daden brengen haar een soort ego. Een kunstmatig zelfvertrouwen, gebaseerd op het leed van anderen.

“Wat wil je er aan doen dan.”, spot Mevrouw Perfect.

Ik sla mijn handen achter mijn hoofd, leun naar achter en besluit om maar even niets te zeggen. Wat ga ik er aan doen? Hoe zal ik haar eens laten zien hoe het voelt? Is er wel een uitweg? Zuchtend troost ik mijn holle bolle donder met een stukje chocolade.
Dat is het. Chocolade. Alsof mijn leven er vanaf hangt graai ik mijn weg naar de bodem van mijn tas. We weten het allemaal, dat wat vrouwen nodig hebben ligt altijd onderop. Ik vind na een kleine strijd een nieuwe, nog dichte reep chocolade die maar voor een iemand is.

Zonder aarzeling sta ik op, mijn handen grijpen zijn weg in haar lange blonde manen en zonder dat ze het door heeft trek ik zo hard als ik kan. Ze gilt natuurlijk alsof haar leven elk moment beรซindigd kan worden. Misschien is dit ook wel zo. Wie zal het weten?
Haar bakkes opent zich en even zie ik dat het grote zwarte gat behalve onze werkstemming nog veel meer wegtrekt. Haar strot zou voorzien moeten worden van een litertje cement. Niet om haar te vermoorden, maar om haar voor even te doen stoppen met ademen. Een jaar is voldoende.

Zonder enige pardon schuif ik de gehele reep chocolade met verpakking en al haar krijskater in. Ze sputtert wat tegen, maar geeft de strijd al snel op. Doei irritante collega. Tot nooit meer.

Terwijl ik mij omdraai en in mijn achterhoofd smoesjes aan het verzinnen ben om aan de andere collega’s te verkopen breekt het oorverdovende geluid aan. Ze staan daar, met z’n alle op een rij. Te klappen alsof hun leven er vanaf hangt. Zo zie je maar, een irritante collega… die hebben wij allemaal.

Het tweede verhaal uit de verhalenboom. Voor dit verhaal kan ik jullie helaas niet melden wie de woorden in de boom gehangen heeft, maar dat ik er wat woorden aan vuil heb kunnen maken is duidelijk. Ik heb voor dit verhaal twee inzendingen gebruikt. ‘Chocolade’ en ‘irritante collega’. Twee zaken die best samen kunnen gaan.
Het verhaal is pure fictie. Ik heb geen vervelende collega’s en draag geen moordneigingen op de werkvloer. Betekend dit dan misschien dat ik de irritante ben?

22 comments on “Chocolade

  1. Even hoopte ik dat dit geen fictie was, maar zalige werkelijkheid en dat ik jij was en eindelijk eindelijk al mijn opgekropte agressie mocht losrlaten op een ondertussen ex collega… maar de illusie was ook best fijn. Mooi xxx

  2. Nou Cassil, dat heb je dan zeer mooi verwoord. Een irritante collega kennen we zeker allemaal. Hoe komen we er vanaf is het grote vraagstuk, en alle oplossingen die we weten te bedenken zijn van hoogwaardig criminele vaardigheden.
    Gelukkig heb jij deze collega niet maar iemand anders ๐Ÿ˜€ Hoewel het voor die persoon ook niet leuk is.
    Ik geniet van de muziek. Dat is een stuk beter dan een collega.

    1. Irritante collega’s zijn voor niemand een feest. Ik heb het geluk, maar gun iedereen dit wel. Het zou mooi zijn als we allemaal een werkplek konden vinden waar we zelden wat gedoe hebben. Geen gedoe is niet mogelijk, maar zelden is een mooie oplossing. King810, oh ik had me zo verheugd op hun optreden op FortaRock, maar helaas. Gecanceld. Dan maar genieten van de muziek online ๐Ÿ˜€

  3. Niet blind voor blond

    door haar altijd schone schijn de bazen verwennen
    die blind voor jouw inzet jou voorbij rennen
    terwijl niemand zoals jij de boel kan mennen
    gelukkig kun je de frustraties talentvol neerpennen

    Lenjef ๐Ÿ™‚

  4. Pot verdorie, vrouw, wat schrijf je toch een practigje volzinnen, en kwinkslagen en hersenspinsels. In dit stukje zoveeeeeel. En ik zou bij allemaal wel even apart willen stilstaan en nadenken. Ik zou willen vragen…geef me de tijd om dit nog zes …..en twintig duizend keer te lezen.
    Het is de moeite waard echt. Maar het tempo ligt zo hoog,
    En het kan mij zo frustreren dat het weer opgaat in de massa.
    X

  5. Om op iedere zin een te kunnen nadenken en kauwen.. Heerlijk.
    Ooooh reageer ik teveel?
    Kan mij t schelen.
    DIT IS HET.
    Dit is jouw kracht
    Pas op hoor. Ik had het gevoel dat je zocht naar het gezellige en lichtere en luchtigere. Blijf vooral bij jezelf
    Dikke love.

    1. Jij mag zo veel reageren als je maar wil <3 Ik ben ook eigenlijk op zoektocht naar het wat vrolijkere, maar dit stroomde er uit. Misschien moet ik eens wat chocolade gaan nuttigen. Dankjewel lieve Lis X

  6. Geweldig geschreven! Ik heb een irritante collega maar vind chocolade nog te goed voor haar haha, gelukkig is donderdag haar laatste werkdag ๐Ÿ™‚ Ik hang de vlag uit

  7. Was ik er toch bijna in getrapt ๐Ÿ˜‰ Even wenste ik dat je de trien beetgepakt had, maar het is maar beter van niet. Heerlijk om even bij weg te dromen, dit blog. Je schrijft zo heerlijk!
    Liefs Kakel

Geef een reactie