Buitenlucht

Vorige week zat ik daar. Aan een vergeten en versleten tafel. Ergens. Wachtend. Op vragen. Antwoorden. Geef het een gooi. Gewoon, wachtend. Tijdens diverse trainingen hebben ze mij diverse zaken geprobeerd aan te leren. Tel tot tien. Stel open vragen. Let op je houding. Vermoord niemand met je pen.

Mijn moordneigingen zijn nooit ter sprake gekomen. Mijn korte lontje daarentegen wel. Herhaaldelijk. Ik moest maar een rondje lopen. In de buitenlucht. Even afstand nemen van de situatie voordat ik mijn mond opende of, nog erger, actie ondernam. Het zal je weinig verbazen dat er ondertussen een soort greppel is ontstaan. Ik laat de stoeptegels sneller slijten dan de gemeentewerkers kunnen bijleggen.

Hoe dan ook, ik zat daar dus. Wachtend. Starend naar de muur. Bakstenen tellende, want wat moet je anders? Mevrouw Roddel gooide haar problemen op tafel. Ik gaf haar de bewijzen. Ze zweeg. Keek naar de vloer en bood haar excuses aan. Ja. Zo simpel lijkt het soms.

Gisteren ontving ik een WhatsApp. Zo gaat dat tegenwoordig. Vrije dagen zijn een illusie geworden en de problemen stromen via de digitale weg naar binnen. Ik lees ze. Loop maar alvast een rondje.

Ik weet niet wie er nu nog succes kan gebruiken. Maar dat het voor het einde van de week opgelost is, dat mag duidelijk zijn.


Ai ai ai. Wes Borland.


Ja. Dat zeg ik. Ai ai ai.

Bron afbeelding.

9 comments on “Buitenlucht

    1. Er zal echt wel een gedeelte van de schuld van mijn kant afkomen. Ik ben niet heilig. Het zou soms alleen erg fijn zijn als ik alles er uit kon gooien, zonder voor problemen te zorgen.

  1. Ik snap er niet zo heel erg veel van, maar als ik Chris zijn reactie er bij neem wordt het me een stuk duidelijker. Je werkvloer wordt gespaart doordat je de tegels buiten slijt.
    Leidinggeven, samenwerken. Het is niet altijd even makkelijk. Je moest eens weten wat ik als leidinggevende allemaal het meegemaakt. En ik heb in een Amerikaans bedrijf gewerkt waar ik mensen onder me en managers boven me had…. Dan ben je net een boksbal.. maar goed. Hou je taai! Je weet zelf het beste wat goed is.

    1. Ja de werkvloer is momenteel erg gespannen, en dat alles door de streken van een dame. Mijn regiomanager heeft me ooit verteld dat ik maar rondjes moest lopen wanneer m’n bloed begon te koken. Leidinggeven is een uitdaging soms, maar het moet goed komen. Dankjewel!

  2. Zonder woorden…

    elke werkvloer is als een afgebakend slachtveld
    met onmiskenbaar dodende blikken
    van hen die geen bevelen kunnen slikken
    postuum worden velen een decoratie opgespeld

    Een maliënkolder tegen roddels bestaat niet, Cassilda. 🙂
    Lenjef

  3. Ja ik vind hem nog steeds een geweldige muzikant. Het zijn van die kleine dingen, ze hopen op en zorgen dat ik explodeer. Je weet hoe het werkt. Nog een paar dagen en dan is het gelukkig over. Dan kan de vlag uit.

Geef een reactie