Ben ik nou zo slim, of zijn jullie zo dom.

Mevrouw Traan ploft neer, haar donkere, zwarte en stugge haar pluist alle kanten op en met trillen en beven pakt ze haar glimmende iphone uit haar tas. Tranen rollen over haar wangen, en ik begin me af te vragen welk drama deze jonge dame mee moet maken.

Hoe onbeschoft luidruchtig bellen in de bus ook kan zijn, ik hoop zo dat Mevrouw Traan ons gaat verblijden met haar real life soap verhaal. Ja, ik kan wel wat leed vermaak gebruiken en ben in staat om er met popcorn naast te gaan zitten. Dus, waar blijven de popcornverkopers in de bus, y’all!?

Ze belt, en staart naar buiten. Het opnemen aan de andere kant van de lijn duurt me te lang. Wat zou het kunnen zijn. Is ze haar baan kwijt? Heeft haar moeder haar op straat gegooid? Of heeft de modepolitie Mevrouw Traan verteld dat haar spinnenpoten een gevaar voor de samenleving zijn?
Ik ben in staat om de telefoon uit haar handen te rukken. Uit het raam te gooien, en haar te vertellen dat ze alles kwijt kan bij mij. Ik ben het maar, Dr. Leedvermaak. Je dromen, je angsten. Alles is veilig bij mij, tot onze wegen zich scheiden. Dan bel ik naar de krant, je vriendje, je ouders en zelfs je beste vriendin.

Eindelijk, de secondes zijn voorbij gekropen en de andere kant neemt op. Mevrouw Traan veranderd in een Tsunami, en doet haar verhaal. Ze is gevlucht. Weg bij haar vriend. Het kon niet meer, wat hij deed was niet normaal. Ze had het al meerdere malen met hem besproken, en bij elk gesprek had hij haar beloofd er aan te zullen gaan werken. “Nee schatje, het was de laatste keer. Ik zal je dit nooit meer aan doen, echt niet. Geloof me!!” Waren zijn laatste woorden geweest.
Maar, Mevrouw Traan geloofde er niet meer in. Het was klaar.

Ze kapt het gesprek af, en krijgt van de oudere man tegen over haar een zakdoekje aangereikt. Ach, hoe lief. Zo’n oude knar wil het jonge ding troosten. Het liefst zou hij haar in zijn armen nemen, en vertellen dat het wel goed komt. Tuurlijk het leven is kut, maar soms kun je problemen wel oplossen.
Nog voordat ik zijn gedrag kon bedenken, voerde hij ze uit. “Jongedame, misschien is het wel uit te praten. Wie weet kunnen jullie wel tot een compromis komen met z’n tweetjes. Probeer het, wat alleen is ook maar zo alleen.”

Zonder enige schaamte leegt Mevrouw Traan haar neus in het zakdoekje. Beschaafd je neus snuiten bestaat volgens mij niet, maar deze dame maakt er wel een heel spektakel van. De buschauffeur kijkt verschrikt achterom, hij dacht waarschijnlijk dat het luchtalarm afging.
Mevrouw Traan kijkt naar de oude knar, bedankt hem voor zijn zakdoekje en verteld hem dat mannen gewoon dom zijn. Ze maken niet schoon, vergeten alles en begrijpen gewoon niet wat er gezegd wordt. Oh, en ook niet, wat er NIET gezegd wordt. Hoe moeilijk kan het zijn, een vrouw lezen. Zulke lastige signalen zenden we toch niet uit?
Nee, je kan beter gewoon alleen blijven. Mevrouw Traan is er zeker van. Geen gedoe, geen gezeik. Lekker rustig.

Ik schud mijn hoofd en vraag me af, of met haar zoute tranen ook haar hersenvocht naar buiten gelopen is. Mevrouw Traan klaagt, en wil graag alleen zijn. Logisch, dat ze dan in een volle bus, haar ogen uit haar hoofd jankt. Ja, heel logisch. Dat zou ik ook doen, als ik precies dat had wat ik wilde.

Gelukkig is de oude knar het niet met Mevrouw Traan eens. “Liefje, dat denk je maar. Alleen, is maar zo alleen. Niemand die voor je zorgt, niemand om mee te praten. Ik zou willen dat ik nog eens ruzie kon maken met mijn vrouw. Al was het maar voor heel eventjes.” En ja, ook opa zet het eens lekker op een partijtje janken. Hij is eenzaam, mist zijn wederhelft. Zelfs de stompzinnige ruzies, hij is alleen en zou er alles aan doen, om zijn vrouw weer in zijn armen te kunnen nemen.

Weer schud ik mijn hoofd. Oh shit, straks loop ik nog iets op van al dat schudden. Mijn brain is er niet voor gemaakt. Ik kan het me niet voor stellen, zitten wachten op ruzie. Een bloeddruk die bijna door het plafond stijgt, geschreeuw, gevloek en spijt achteraf. Nog erger, excuses moeten maken. Welk weldenkend wezen zit nu op ruzie te wachten, met zijn wederhelft?

“Niet voor het een of ander hoor ouwe, maarre.. Mijn problemen met mijn vriendje zijn niet zo snel te fixen. Hij denkt dat hij alles maar kan maken. En geloof me, scheiten met de deur open gaat gewoon niet!!” Mevrouw Traan snauwt de ouwe goedzak nog even verder af en mijn mond valt open.
Dit meen je niet. Ik dacht dat onze opa niet heel bijdehand was, maar mevrouw Traan maakt het echt bont. Wie is er nou dom. Degene die ruzie wil, of degene die haar vriend geen toiletmanieren bij kan brengen.

We leven om bij iemand te zijn. We zijn op zoek, testen de ene na de andere idioot uit en komen er keer op keer achter dat mannen gewoon dom zijn. Dat vrouwen nooit duidelijk zijn en soms, komen we er achter dat alleen zijn, een godsgeschenk is.
En wanneer we denken tevreden te zijn met een situatie, maakt ons niet functionerende brein ons wijs dat we helemaal niet willen wat we hebben. Fuck it. Jij bent dom. Zij is dom. Hij is dom.

Of, shit. Misschien ben ik wel de dombo. Ik heb m’n halte gemist.

Wij zijn dom.

Een paar weken geleden riep RUMAG via facebook bloggers op, om eens wat toe te sturen. Ik heb heel even getwijfeld, maar moest natuurlijk wel reageren. Na een paar dagen ontving ik een mail, met de vraag of ik even een proefblog zou kunnen tikken. En natuurlijk, is dat zo gepiept.
Hieronder vinden jullie dan ook mijn eerste -en hopelijk niet het laatste- gezwats voor RUMAG.

Bron afbeelding.

10 comments on “Ben ik nou zo slim, of zijn jullie zo dom.

  1. Natuurlijk is schijten met de deur open niet heel charmant, maar om ‘m daarvoor de deur te wijzen….. Ik ben benieuwd of je vaker voor RUMAG mag schrijven. Enne, prachtige lay-out is het geworden.

  2. ge-wel-dig geschreven. Ik neem dit jaar ook de bus en de dingen die ik al gehoord heb.
    Ik ben stilletjes in zo’n oud vrouwtje aan het veranderen. (je kent ze wel, ze zitten achter het raam en weten werkelijk alles over iedereen)
    Stiekem vind ik het wel, dat iedereen denkt dat op de bus niemand je kan horen als je met je vriendin zit te roddelen. ๐Ÿ˜‰

    1. Isabel, wat heb je een prachtige naam! -Ja beetje vreemd, maar Isabel is mijn favoriete meisjesnaam.. PRACHTIG!!!- Zeker waar, iedereen denkt dat ze alleen op de wereld zijn, ook in een propvolle bus. En niets mis met oude dames, die dragen de wijsheid haha

Geef een reactie