Attracties


De tram is net een achtbaan. Zonder over de kop te gaan, jezelf toch afvragen of je dood gaat. Elke bocht die de tram moet nemen begin ik met een schietgebedje. Nog niet. Nu nog niet. De tram is toch geen plek om afscheid van het leven te nemen?

“Je zit op mijn jas!” Mevrouw Jank heeft een lange, crème-kleurige trenchcoat aan. Toen ik naast haar wilde gaan zitten, was ze hier alles behalve blij mee. Haar papieren tassen moesten dan verplaatst worden naar de vloer. Schandalig. Het was waarschijnlijk al een straf dat Mevrouw Jank überhaupt met het openbaar vervoer moest.

“Ik weet het.” Zonder enige aarzeling om dit gezellige gesprek te laten opbloeien, open ik mijn boek. Ik lees ‘Dystopia and Derelict Dreams’ van Arvyn Cerézo, een poëziebundel.

“Kan jij zulke kost wel lezen?” De dame in haar crème-kleurige trenchcoat blijft haar best doen om een gesprek aan te knopen.

“Niet als u steeds uw spraakput opent.”
“Pardon?!”
“Och, natuurlijk.. ik ben in Den Haag.. uw bakkes, snater, waffel, kwebbel… u weet wel, uw godsgruwelijke scheur.”

Ze kijkt me aan. Probeert door mij heen te kijken waarschijnlijk.

“De mentaliteit van tegenwoordig!”

Ze staat op, neemt haar tassen mee en zoekt een ander plekje. Tja, trams zijn net pretparkattracties. Gelukkig ben ik dol op attracties en adrenaline.

4 comments on “Attracties

Geef een reactie